Επιλεγμένα

Για τον Γιο του Σαούλ, του Λάζλο Νέμες

160229145751-oscars-foreign-language-curry-pkg-00022308-exlarge-169

Αουσβιτς-Μπιρκενάου. Ο Σαούλ είναι Εβραίος. Ο Σαούλ είναι κρατούμενος, που ανήκει στην ομάδα Sonderkommando, δηλαδή σε εκείνους του ‘επίλεκτους’ Εβραίους, που ζουν σε θεωρητικά, καλύτερες συνθήκες, από τους λοιπούς κρατούμενους ,μιας και αναλαμβάνουν να υποδέχονται τους νέους κρατούμενους και να τους καθησυχάζουν, δείχνοντάς τους, που θα πάνε για ντους γυμνοί, υποσχόμενοι πως μετά τους περιμένει μια ζεστή σούπα.

Είναι εκείνοι δηλαδή ,που ασφαλίζουν τις βαριές πόρτες των θαλάμων αερίων, που στοιβάζουν, στην συνέχεια τα πτώματα, τα καίνε, και πετούν τις στάχτες στο ποτάμι, που συγκεντρώνουν τα λάφυρα, από τα κενά σωμάτων ρούχα, που βουρτσίζουν τους θαλάμους αερίων για να μην μείνει καν ίχνος ύπαρξης και να συνεχιστεί ο στακάτος ρυθμός εξόντωσης.

Ο Σαούλ και οι ‘σύντροφοί’ του, σημαδεμένοι με ένα κόκκινο Χ στην πλάτη της στολής τους (μιας και αυτοί πρέπει να είναι αναγνωρίσιμοι από τους Ναζί ‘ιδιοκτήτες’ του στρατοπέδου ως επίσης κατώτερα όντα) είναι τα ανθρώπινα εκείνα ράκη,που για να ζήσουν μερικούς μήνες παραπάνω (αφού θα εξοντωθούν και αυτοί κάποια στιγμή), γίνονται θύτες, αλλά και ταυτόχρονα θύματα της κτηνώδους ‘τελικής λύσης’, καθώς η ανατριχιαστικήΝαζιστική πρακτική, δεν επιθυμεί απλά να εξοντώσει τον ‘άλλο’, αλλά να τον μετατρέψει σε συνένοχο, σε δολοφόνο της ίδιας του της σάρκας..Είναι ο υπόδουλος ‘άλλος’, που εξοντώνει τον ‘δικό’ του, τον ομόθρησκό του, τον ομοϊδεάτη του, για να γίνει μέτοχος και κοινωνός,της συντριβής του ανθρώπινου είδους ..Η ναζιστική αυτή σύλληψη,σε συνδυασμό με την θεριστική μηχανή της  διαφορετικότητας, είναι τρομακτικά  μοναδική σε ακρίβεια και ‘τάξη’ στην Ιστορία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Για τον Γιο του Σαούλ, του Λάζλο Νέμες»

Διεθνής μέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από τον Ναζισμό

 

σπυροσ διεθνης μέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από τον Ναζισμό

27Ιανουαρίου είναι διεθνης μέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από τον Ναζισμό.

Αν και γιά μια τέτοια φρίκη θα έπρεπε καθε μερα να ειναι ημερα ενεργής μνήμης και εγρήγορσης ,επαναφέρω παλιότερή μου ανάρτηση,μιας και δεν εχω κατι αλλο να προσθεσω..
…………………………………………………………………………….
Η ημερομηνία απελευθερωσης του Αουσβιτς,απο τα Σοβιετικα στρατεύματα,έχει νόημα αναφοράς,υπό την προϋπόθεση να γνωρίσει κανεις την συνεχεια της Ιστοριας ..ακόμα και μετά το τελος του Β.Π.Π.

Στα στρατόπεδα της εξόντωσης Εβραιων,πολιτικων κρατουμένων, αιχμαλωτων πολεμου ,Αθίγγανων και άλλων μειονοτητων,αυτά που ειδαν οι πρώτοι στρατιώτες που έφτασαν εκεί ειναι απερίγραπτα…

Και φυσικα τις επομενες μερες συνεχισαν να πεθαίνουν ανθρώπινα ράκη, λόγω εξάντλησης,ασθενειών,αλλα ακομα και λόγω ‘απότομης επανασίτισης»

Και χρειάστηκαν πολλά χρόνια ,για να επανενταχτούν οι επιζώντες και κάποιοι από αυτους να τολμήσουν να μιλήσουν,γιατί εκτός των άλλων ο ‘εξω κοσμος’ δεν τους πιστευε ..

Αυτοι που μιλησαν πειστικα,επρεπε πρωτα να σπάσουν και τον δικο τους φαύλο κύκλο της ‘ενοχής της επιβίωσης’..

Κάποιοι δεν μίλησαν ποτέ,αναλυτικά,αλλοι αρκέστηκαν σε κάποιες δραματικές περιγραφές και λίγοι όπως ο Ιταλοεβραίος Πρίμο Λέβι,ο μεγαλος Ουγγρος συγραφεας Ιμρε Κερτες,η Σιμον Βέϊλ ,ο Εβραιος ψυχιατρος Βίκτωρ Φράνκλ ,η Χανα Αρεντ κ.α. προσπάθησαν να δώσουν στον κόσμο, την διάσταση των πραγμάτων για την τελειότερη(προφανώς με την πλέον αρνητικη εννοια του όρου) και πιο ανατριχιαστική ‘θεριστικη μηχανή’ που γέννησε ποτέ η ανθρωπότητα ,τον Ναζισμό,που δεν ήθελε απλα να εξοντώσει τον άνθρωπο,μεσω της ‘Τελικής Λύσης’,αλλα να τον τσακίσει ακόμα και νεκρό ,να εξαλείψει πλήρως και την μνημη και την αξιοπρέπεια..

Η κουβέντα για τα στρατόπεδα ειναι πολυ μεγάλη,γιατί στοχος των Ναζι,εκτος της εξόντωσης, ήταν να μετατρέπεται ο καθε κρατούμενος σε σκέτη βιολογικη μοναδα,χωρις ταυτότητα,χωρις το παραμικρό ανθρώπινο ίχνος..

 

Ετσι έστρεφαν συχνά τον ενα κρατούμενο εναντιον του αλλου-η ανάγκη της βιολογικης πια επιβιωσης αρκετες φορές υπερτερούσε της ομαδικοτητας και ευλόγως-όριζαν π.χ. Εβραιους Κάπο να ελέγχουν Εβραιους κρατούμενους, με την λογικη να τσακισουν καθε ανθρωπινη ικμάδα ανθρωπιας και να περάσουν το μηνυμα του ‘Κι εσεις ειστε σαν κι εμας’..δηλαδή οτι πιό τρομακτικό και απάνθρωπο…

Αρκετοί που απελευθερώθηκαν δεν άντεξαν ακομα και ψυχολογικα ..Αλλοι καταφεραν να οργανώσουν τις ζωές τους…

Αξίζει να παρατεθουν δυό αποσπασματα ,που το καθενα με τον δικό του τρόπο περιγράφει, την κατάσταση

 

Πρίμο Λέβι :»Oταν μπηκαν οι πρώτοι Ρωσοι στρατιώτες στο στρατόπεδό μας,δεν χαιρετούσαν,δεν χαμογελούσαν.
Εδειχναν συντετριμμένοι,όχι μονον από οίκτο ,αλλά και από ένα συγκεχυμένο αίσθημα αμηχανίας,που σφράγιζε τα στόματά τους,κι αλυσόδενε το βλέμμα τους μπροστά σε αυτό το μακάβριο θέαμα..
Ηταν η ίδια ντροπή η τόσο γνώριμη σε εμάς……….
Μιά ντροπη που οι Γερμανοι αγνοούσαν ..
.Η Ντροπή που νοιώθει ο δίκαιος ,μπροστά στην αδικια που διέπραξε κάποιος άλλος καθώς υποφέρει στην ιδέα ότι πλέον η αδικία υφίσταται ,ότι έχει εισχωρήσει αμετάκλητα στον κόσμο των υπαρκτών πραγμάτων και ότι η καλή του θέληση αποδείχτηκε ασήμαντη ,ανεπαρκής και παντελώς αναποτελεσματική..’

Iμρε Κέρτες (στις τελευταιες εκπληκτικες γραμμές του αριστουργήματος : ‘Ο ανθρωπος χωρίς πεπρωμενο’) :’Aς μην υπερβάλλουμε όμως,γιατί εκεί ακριβώς βρισκεται η παγίδα :είμαι εδώ και ξερω καλά,οτι μπορώ να δεχτώ την οποιαδήποτε άποψη με αντίτιμο οτι μπορώ να ζήσω.
Ναι,και καθώς κοιτάζω την ήρεμη πλατεία ,που την τυλίγει το σούρουπο ,το δρόμο που εχει δοκιμαστεί από τις επιθεσεις και που ωστόσο ειναι γεμάτος υποσχέσεις,νιώθω μέσα μου να μεγαλώνει και να φουντώνει η διάθεση να συνεχίσω την ύπαρξή μου,που δεν ειναι δυνατόν να συνεχιστεί..
Η μητέρα μου με περιμενει και πιθανως θα χαρεί που θα με δει η καημένη..Θυμάμαι ότι παλιότερα σχεδίαζε να γίνω πολιτικός μηχανικος,γιατρός ή κατι ανάλογο..

Κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει αυτό που επιθυμεί.Δεν υπάρχει παραλογισμός που δεν θα τον ζούσε κανείς με εντελως φυσικο τρόπο και στον δρόμο μου,το ξέρω ήδη,καραδοκεί σαν αναπόφευκτη παγιδα η ευτυχία μου..

Γιατί ακόμα κι εκεί στις καπνοδόχους,στα διαλείμματα ανάμεσα σε ολα εκείνα τα μαρτύρια υπήρχε κάτι που έμοιαζε με ευτυχία.

Ολοι με ρωτούν ,μονάχα για τα δεινά για τις φρικαλεότητες :παρόλο που για μενα αυτή ακριβώς η ανάμνηση είναι εκείνη που αξιζει περισσότερο να θυμάμαι.

Ναι γι αυτά,γιά τη ευτυχία των στρατοπέδων συγκέντρωσης,θα έπρεπε να τους μιλησω την επόμενη φορά που θα με ρωτήσουν.

Αν με ρωτήσουν βεβαια..Και αν δεν το ξεχάσω κι εγώ…..’
…..

Ο Arnold Schoenberg ,στα 1947 συνέθεσε το επτάλεπτο ‘μινιμαλιστικο ‘ αριστούργημα ‘A Survivor from Warsaw, Op. 46’
έργο για συμφωνική ορχήστρα, αφηγητή και ανδρική χορωδία, γραμμένο χρησιμοποιώντας το περίφημο δωδεκάφθογγο….

Αυτό πού μετατρέπει τήν σύνθεση τού Schoenberg σέ μοναδικό αριστούργημα είναι η πυκνότητα τής γραφής(διάρκεια 7 λεπτά περίπου)ή εκπληκτική ενορχήστρωση(αρκεί η τρομπέτα και τά κρουστά στήν αρχή ή ή αυξανόμενη ένταση τής μουσικής, όταν ο αφηγητής μετρά one, two, three, four, became faster and faster, so fast that it finally sounded like a stampede of wild horses, and (all) of a sudden, in the middle of it, they began singing the Shema Yisroel , πού θυμίζει όντως έναν τρομακτικό καλπασμό πρίν η χορωδία αρχίζει νά τραγουδά τήν Εβραϊκή προσευχή Shema Yisroel),αλλά καί τό άμεσο και καθηλωτικό αποτέλεσμα πού έχει η μουσική στόν ακροατή σύν τόν τρόπο πού συνοδεύει τόν αφηγητή.

Ενα τέτοιο θέμα,άν δέν είχε δημιουργηθεί από μιάν ιδιοφυϊα θά μπορούσε νάναι απλά καταστροφικό και βερμπαλιστικό..

Παραθέτουμε την ερμηνεια του 1979 ,με την European Community Youth Orchestra,υπό την Διευθυνση του Claudio Abbado και αφηγητή τον σπουδαιο ηθοποιό Maximilian Schell

………
»I cannot remember everything. I must have been unconscious most of the time.
I remember only the grandiose moment when they all started to sing, as if prearranged, the old prayer they had neglected for so many years – the forgotten creed!
But I have no recollection how I got underground to live in the sewers of Warsaw for so long a time.

The day began as usual: Reveille when it still was dark. «Get out!» Whether you slept or whether worries kept you awake the whole night. You had been separated from your children, from your wife, from your parents. You don’t know what happened to them… How could you sleep?

The trumpets again – «Get out! The sergeant will be furious!» They came out; some very slowly, the old ones, the sick ones; some with nervous agility. They fear the sergeant. They hurry as much as they can. In vain! Much too much noise, much too much commotion! And not fast enough! The Feldwebel shouts: «Achtung! Stilljestanden! Na wird’s mal! Oder soll ich mit dem Jewehrkolben nachhelfen? Na jut; wenn ihrs durchaus haben wollt!»

The sergeant and his subordinates hit (everyone): young or old, (strong or sick), quiet, guilty or innocent …
It was painful to hear them groaning and moaning.
I heard it though I had been hit very hard, so hard that I could not help falling down. We all on the (ground) who could not stand up were (then) beaten over the head…
I must have been unconscious. The next thing I heard was a soldier saying: «They are all dead!» Whereupon the sergeant ordered to do away with us.
There I lay aside half conscious. I had become very still – fear and pain. Then I heard the sergeant shouting: „Abzählen!“
They start slowly and irregularly: one, two, three, four – «Achtung!» The sergeant shouted again, «Rascher! Nochmals von vorn anfange! In einer Minute will ich wissen, wieviele ich zur Gaskammer abliefere! Abzählen!“
They began again, first slowly: one, two, three, four, became faster and faster, so fast that it finally sounded like a stampede of wild horses, and (all) of a sudden, in the middle of it, they began singing the Shema Yisroel. »

 

 

 

Ρόζα Λούξεμπουργκ

Ρόζα λουξεμπουργκ σπυρος μπλογκ

 

Παγκοσμίως η Αριστερά είχε κι ακόμα έχει την τάση ,να μνημονεύει τους ‘Ηρωές’ της και τους νεκρούς της ,μέσα απο μια λογική σχεδόν ‘υπεράνθρωπη’ ,αποφεύγοντας να αναφερθεί στα ανθρώπινα στοιχεία τους,σάμπως και αυτό θα ακυρώσει τους αγώνες τους ή και ακομα και την θυσία τους…

Είναι πιά καιρός η Αριστερά να τους ‘αποκαταστήσει’ δείχνοντας πως ήσαν άνθρωποι με σαρκα και οστά με πάθη ,έρωτες ζήλειες και απώλειες…

Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι,που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα συγχρόνως ήθελαν μια ζωή πλούσια σε εμπειρία και συναισθήματα ,ακόμα κι αν δεν πρόλαβαν να τα ζήσουν.

Η αγαπημένη Ροζα Λουξεμπουργκ ,συνήθως μνημονεύεται για τον μαρτυρικό της θανατο απο τα Freikorps και τους ‘σοσιαλδημοκράτες’ Νοσκε και Εμπερτ… ενώ αγνοείται και το συγγραφικό της έργο ,αλλα και η ιδια της η ζωή πλην συγκεκριμενων αναφορών..
………

Η Ρόζα Λουξεμπουργκ,αυτή η γιά χρόνα ξεχασμένη,που έγραψε μερικες απο τις πιο ενδιαφέρουσες αποψεις ,ειδικα στο βιβλίο της ‘Η συσσώρευση του Κεφαλαίου’,(παρότι σε άλλα αστόχησε) ,όσο περνούν τα χρόνια επανεκτιμάται και ξαναδιαβάζεται,οχι πιά ως ‘αποσυνάγωγη’, και δεν μνημονεύεται μονο για την τραγική της δολοφονια (μαζί με τον Καρλ Λιμπκνεχτ) από τα Freikorps( σε αγαστή συνεργασια με τα σοσιαλδημοκρατικα σιχαματα ,Εμπερτ και Νόσκε) ,αλλά και για το γεγονός,πως πλέον εχει περάσει η εποχή που οι επαναστάτες ‘εμφανίζονταν’ ως ‘σιδερένιοι άνθρωποι’ ,και αποκτούν πλεον την πιό γήινη πραγματικότητά τους,ως άνθρωποι με ‘σάρκα και οστά’..

Στην πολύ αξιόλογη ,διτομη ,βιογραφία της,που συνέγραψε ο Τζ.Π.Νέτλ (‘Rosa Luxemburg’,Oxford University Press,1966)
,περιγράφει την σχέση της ,με τον Leo Jogiches ως ‘μιά από τις τραγικότερες ερωτικές ιστοριες του σοσιαλισμού’,υπό την έννοια πως τσακίστηκαν,απο τον πόλεμο,τις μακρές φυλακίσεις,την ηττημενη Γερμανικη επανάσταση και το αιματηρό της τέλος.

Χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν τα γράμματα της Ροζας .

Εκεί φαίνεται ξεκάθαρα, η πεποίθηση της Ροζας, πως οι σοσιαλιστές όφειλαν να κατέχουν την μεγίστη δυνατή ενσυναίσθηση,στην ζωή τους ως επαναστάτες ,καθημερινά…

Υπάρχει ένα ιδιαίτερα συναισθηματικο ,αλλα και συνάμα παραπονεμένα αυστηρό γραμμα προς τον Jogiches και σε πολυ προσωπικό τόνο
:’Your letters contain nothing but nothing except for news of The Workers’ Cause. Say something nice to me!

When I open your letters and see six sheets covered with debates about the Polish Socialist Party, and not a single word about…ordinary life, I feel faint.

It’s either the next issue, or it’s the pamphlet, or it’s this article or that one. That would all be fine if at least in addition to that…there was a bit of the human person, the soul, the individual to be seen.
But from you there’s nothing, absolutely nothing…. Have you had no impressions…have you read nothing, had no perceptions that you could share with me?

Right now I’m as touchy and skittish as a hare. Your slightest gesture or inconsequential remark makes my heart shrink and seals my mouth…

. I’ve had so many thoughts to share with you…. I don’t know, I don’t know how to behave, I can’t get control over the way I am in our relationship. I don’t know how to do it. I’m not capable of taking firm hold of the situation…so much love and suffering have accumulated in my soul that I throw myself at you, throw my arms around your neck, and your coldness pains me—it tears at my soul, and I hate you for it—and I feel I could kill you.»

Αυτές οι γραμμές,αποτελούν την μεγαλειωδεστερη αποκατάσταση,του ότι αυτοί οι άνθρωποι,που θυσιαστηκαν για τις ιδέες τους,ζούσαν ταυτόχρονα και ειχαν επιθυμίες.

……………………………………………………………………………

΄’Ο Leo Jogiches ενώ αρχικά λόγω της διαμάχης του με τον Πλεχάνωφ,ήταν στην αφάνεια,μετά το 1905 ανέλαβε ηγετικό ρόλο στους Σπαρτακιστές..

Μετά τον φόνο της Ρόζας ,ο Leo Jogiches ,αρνήθηκε να εγκαταλείψει το Βερολίνο λέγοντας το ανατριχιαστικά τραγικο :»Κάποιος πρέπει να μείνει για να γράψει τους επιταφίους μας’

Δυό μήνες αργότερα συνελήφθη και πυροβολήθηκε στην πλάτη μέσα σε ένα αστυνομικό τμήμα.
Το όνομα του δολοφόνου του ήταν γνωστό,αλλά κανείς δεν επιχείρησε να τον τιμωρήσει.Σκότωσε κι άλλον έναν με τον ίδιο τρόπο και μετά συνέχισε την σταδιοδρομία του στην Πρώσικη Αστυνομία,παίρνοντας μάλιστα και προαγωγή….
…………………………………………………………………

Σε αυτή την φωτογραφία ,από τις ελάχιστες ανάλογες,που διασώζονται, η Rosa και ο Leo εμφανίζονται σαν δυο καθημερινοι άνθρωποι ,που στέκονται μπροστά στον φακό..Και αυτή ακριβώς ειναι η συγκινητική της μοναδικότητ

Προσφυγικό

Προσφυγικό σπυρος μπλογκ

 

Η επανεμφάνιση του προσφυγικού,ως μείζονος θέματος ήταν αναμενόμενη,γιατί και στην Ελλάδα ,όπως και στην υπόλοιπη E.E. αντιμετωπίζεται εντελώς κοντόφθαλμα,με λογικές περιορισμού των ‘ροών’ ..

Καθόλου τυχαίο πως η κυβέρνηση Μακρόν στην Γαλλία θέλει να περιορίσει την μετανάστευση σχεδόν με λογικές Λεπέν,γιατι πιστεύει πως έτσι θα ανακόψει τα ποσοστά της Λεπέν…λογική που έχει δείξει στο παρελθόν πλήρως αποτυχημένη,μιάς και οταν υιοθετείται η ακροδεξια ατζέντα απο αλλους,συνήθως ενισχύεται η πραγματική ακροδεξιά..

Η υπουργός εργασίας Μυριέλ Πενικό δήλωσε ότι για πρώτη φορά πρόκειται να τεθούν όρια στον αριθμό των εργαζομένων που προέρχονται από χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η δήλωση αυτή ακολούθησε ανάλογη του γάλλου πρωθυπουργού, Εντουάρ Φιλίπ, που δήλωσε τον περασμένο μήνα ότι δεν αντιτίθεται στην καθιέρωση ποσοστώσεων για μετανάστες.

Πάντως η προσπάθεια της κ. Πενικό να υιοθετήσει μια τοποθέτηση την οποία μέχρι τώρα κυρίως έβαζε η ακροδεξιά ήταν εμφανής: « προτεραιότητά μας είναι να βοηθήσουμε τους Γάλλους να επιστρέψουν στην αγορά εργασίας. Ύστερα θα καλωσορίσουμε τους πρόσφυγες προσφέροντάς τους τη δυνατότητα εξεύρεσης εργασίας», υποστήριξε και πρόσθεσε «Εάν υπάρξουν περαιτέρω ανάγκες, προς όφελος της χώρας και των εταιρειών, θα φέρουμε το ανθρώπινο δυναμικό που χρειαζόμαστε, ανάλογα με το επάγγελμά τους και τα προσόντα τους».(Ιn.gr)..

Στην Ελλάδα επί 4.5 χρόνια το θεμα είτε κρυβόταν κάτω απο το χαλί ,είτε υμνούνταν τα άθλια στρατόπεδα της Μοριας, της Σάμου,της Χίου ως ΄Παραδεισοι’ όταν ηδη οι άνθρωποι στοιβάζονταν ως ΄πράγματα’….Η πολιτικη των ΑΝΕΛΛΣΥΡΙΖΑ πιστή στις λογικες της συμφωνιας Ε.Ε.-Τουρκίας ,αλλα και σε συμφωνιες κατω απο το τραπέζι με την Γερμανία,δεν πέτυχε (και μάλλον δεν ήθελε κιολας)καν να επιβάλλει την μεταφορά προσφύγων στην Ηπειρωτική χώρα …

Τώρα η νέα κυβέρνηση συνεχίζει αυτή την ευρωπαϊκή πολιτική προσκρούοντας σε αντιδράσεις φαιδρών μειοψηφιών ξεκαθαρα ρατσιστικου και ακροδεξιου χαρακτήρα,αλλα και βλαχοδήμαρχων τοπικών κοινωνιών,καθώς και εσωτερικών αντιφάσεων..

Αν ρίξουμε μια ματιά σε στοιχεία της eurostat θα δούμε τα παρακάτω

1)Ο συνολικός μεταναστευτικός πληθυσμός στη Γαλλία είναι το 9,7% του γαλλικού πληθυσμού, ενώ το 1975 ήταν 7,5%

2) Τον Ιανουάριο του 2018 το συνολικό ποσοστό των αλλοδαπών στη Γερμανία ήταν 11,7%,

3)Στην Βρεττανια το ποσοστό των αλλοδαπών στον πληθυσμό ήταν 9,5% τον Ιανουάριο του 2018,

4)Στην Ιταλία το συνολικό ποσοστό των αλλοδαπών στον πληθυσμό φτάνει το 8,5%, εκ των οποίων το 2,6% είναι πολίτες άλλων χωρών μελών της ΕΕ. Μάλιστα οι δύο πρώτες χώρες προέλευσης των μεταναστών στην Ιταλία παραμένουν η Ρουμανία και η Αλβανία…Αρα η ρητορική Σαλβίνι είναι εντελώς ψευδής και παραπλανητική .

5)Στην Ελλάδα το ποσοστό ήταν στο 7.6 %

Αλλο ενδιαφέρον στοιχειο της Eurostat ειναι πως μιλάει για 2,4 εκατομμύρια ατόμων τρίτων που μετανάστευσαν προς την Ευρώπη από τρίτες χώρες. Παράλληλα υπήρξαν και 1,3 εκατομμύρια πολίτες κρατών-μελών της ΕΕ που μετακινήθηκαν σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη καθώς και 1 εκατομμύριο άτομα που επέστρεψαν στη χώρα μέλος της οποίας έχουν την ιθαγένεια.

Διαψεύδεται έτσι πλήρως η ‘θεωρία της εισβολής αλλοδαπών’.

Αυτο που δειχνουν τα στοιχεια ειναι πως σε μια Ηπειρο 520.000.000.κατοικων διαμένουν 22,3 εκατομμύρια πολίτες άλλο χωρών (εκτός ΕΕ) ή 4,4% του πληθυσμού, ενώ υπήρχαν και 17,6 εκατομμύρια άνθρωποι που είχαν την ιθαγένεια άλλου κράτους της ΕΕ από αυτό στο οποίο διέμεναν…

Με αλλα λόγια και πάλι διαψεύδεται πλήρως η απαράδεκτη ‘ θεωρια της εισβολής αλλοδαπών’

Και μιλάμε για μιάν Ηπειρο που εχει το 22% του Παγκοσμιου ΑΕΠ…..

Και εδώ πλέον ανακύπτει ενα βασικό ερώτημα βλέποντας μια σχεδόν παρόμοια πολιτική σε ολη την Ευρώπη ,με το ένα άκρο να ειναι οι χώρες του Βιζενγκραντ οπου πρωτοστατούν Ουγγαρια,Πολωνια,Τσεχία..με ακραία αντιπροσφυγική ρητορική,μονο που δεν βλεπουμε και μεγάλες διαφορές απο Γαλλια,Γερμανια κλπ

Το ερώτημα αυτό είναι αν η καλύτερη πολιτική αντιμετώπισης του κύματος ξενοφοβίας είναι να τσουβαλιάζει κανείς τους κατοίκους των Χωρών,που εμφανίζονται εκδηλώσεις ρατσισμού και ξενοφοβιας ως συλλήβδην ρατσιστές….

Στον τόπο,που μαστίζεται απο την οικονομική κρίση υπάρχουν και πολλοί σιωπηλοι πολίτες,που δεν εχουν εκφραστεί…Αυτοι θα χαριστούν στην ακροδεξια?

Επίσης υπάρχουν ιδεολογικοι μηχανισμοί αποπροσανατολισμού ,που παραπληροφορούν τον οικονομικά αδύναμο ή τσακισμένο πως για την κατάστασή του ευθύνεται ‘ο ξένος’…Το ίδιο και για την εγκληματικότητα η οποια σε συνθήκες φτώχειας των πληθυσμών ευλόγως αυξάνεται….

Το θέμα εδώ ειναι τι κάνει η Αριστερα στο σύνολό της ,που δυστυχώς πανευρωπαϊκά αλλα και στην Ελλάδα βρίσκεται σε άμυνα….

Η επιλέγει την περιχαράκωση οπου απλα καταγγέλει και τσουβαλιάζει τους πολιτες ως ακροδεξιούς ή προσπαθει να δημιουργήσει προϋποθέσεις πανδημοκρατικής αφύπνισης ανθρώπων διαφόρων πολιτικών πεποιθήσεων,που ειναι ευαισθητοποιημενοι στο προσφυγικό ζήτημα ή δυνητικά θα αφυπνισθούν…

Αναδεικνύει αναλυτικα τα αίτια της προσφυγιάς (πολεμοι ,πεινα και αφορητη φτωχεια) εξηγεί με σοβαρα επιχειρήματα πως κανενας ‘ξενος’ δεν τρωει το ψωμι του ‘αυτόχθονα’- αν και συχνα βλέπουμε και φαινομενα ανθρωπων που ανηκουν στην πρωτη γενια μεταναστών,να ακολουθούν πολυ συντηρητικες θεσεις,για προσφυγες επομένων γενεών ,ακολουθώντας τον μηχανισμό της ‘ταυτισης με τον επιτιθεμενο’- πιέζει για αποσυμφόρηση των νησιών και μεταφορά προσφυγων στην Ηπειρωτικη Ελλάδα, με επιχειρήματα όπως το ότι ειναι αδιανόητο διαφοροι ‘πολιτιστικοι συλλογοι’ της συμφοράς και οργανωμενες μειοψηφιες να εμποδιζουν την εγκατάσταση,παραβιάζοντας καθε αρχή κρατους δικαίου, ενώ διεθνοποιει το θεμα ζητώντας οι προσφυγες που επιθυμούν να πηγαίνουν στις χώρες της επιλογής τους ,και συγχρόνως να υπάρξει καλύτερη κατανομή προσφύγων στις χωρες της Ε.Ε…και βεβαια αναδεικνύει με αριθμούς πως δεν υπάρχει καμια ‘θεωρια εισβολής’..

Απο την άλλη εμμένει στο ότι η ιδια η Ευρώπη χρωστά πολλά ιστορικα στις μεγαλες μεταναστευσεις του παρελθόντος και στην οικονομική ,αλλα και στην πολιτιστικη της ανάπτυξη..

Την ιδια φυσικα στιγμή αναδεικνύει καθε ρατσιστικη και ακροδεξια αντιδραση ως επικινδυνη για την Δημοκρατία…

Ως προς την Ελλάδα που ανεκαθεν ηταν τοπος ωσμωσης πολιτισμών αλλα και που γηγενεις αναδειχτηκαν στην διασπορά ,είναι δημοκρατική υποχρέωση να μπουν στην γωνία ‘αποψεις’ περί ‘αλλοιωσης του πολιτισμού’..

Αρκεί η γνωστή στροφη του Σεφέρη ‘Ειναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγιά μας’..

Είτε λοιπον θα ακολουθηθεί μια ψευτοελιτιστικη στάση τσουβαλιασματος των πάντων ως ακροδεξιών είτε θα γίνει προσπαθεια μιάς πανδημοκρατικης οργάνωσης και αναδειξης των ανθρωπιστικών ιδεωδών και της καλης φιλοξενιας του ‘Ικέτη’ με ταυτόχρονη ρητή καταγγελια καθε ρατσιστικής και ψεκασμενης αντίδρασης…

Ως προς τις διαφορες κοντοφθαλμες κυβερνησεις ας εχουν υπ’οψιν τους πως ουτε καν αυτές τις συμφέρουν τυφλές εξεγέρσεις απελπισμενων είτε συγκρουσεις ‘ντοπιων’ και ‘ξενων’ γιατι συχνα παιρνουν διαστάσεις ανεξέλεγκτες…

Εδώ πιά εχουμε να κανουμε με μια μάχη που οφειλει να αναδειξει τις αρχες της Δημοκρατιας ,της αξιοπρεπειας και της ανθρωπιάς .!

 

 

 

 

 

 

 

‘Come and See’

11219275_large_229751

 

 

Μιά από τις μεγαλύτερες ταινίες ολων των εποχών είναι το ‘Come and See’ του μεγάλου Σοβιετικου σκηνοθετη Ελεμ Κλιμωφ..

Οταν την πρωτοείδα τυχαία στην παλια ΕΡΤ κυριολεκτικά με στοίχειωσε..

Περιέχει ενα απο τα συγκλονιστικότερα μονοπλανα στην ιστορια του παγκόσμιου κινηματογράφου ,εκεί που οι Ναζί καίνε ένα χωριό στην Λευκορωσία.

Δεν βλέπεις τι συμβαίνει μέσα στον σταύλο που εχουν κλεισει τους κατοίκους ,παρά μονο τους καπνούς και την φωτιά και ακούς τις κραυγές σαν εναν αδυσώπητο θρήνο…

Και απ»εξω η ανατριχιαστικη εικονα των Ναζί,που τρωνε ,πινουν ,γλεντανε και μεθούν σαν κτήνη, ολοκληρώνει αυτή την κολαση…

Πρωταγωνιστεί ενα μικρό παιδί που γερνάει πολυ γρηγορα βλέποντας αυτά που δεν είναι ανεκτά να ‘δει’ και να χωρέσει ανθρώπινος νους..

Ενα εξαιρετικο άρθρο του Ριζοσπαστη,που αναφερεται σε αυτή την ταινια παγκόσμια κλασης..

Υ.Γ.
Το avatar μου εδω και πεντε χρονια είναι απο αυτή την ταινια…Εχω υποσχεθει να μην το κατεβασω παρα μονον σε μια περίπτωση……………….
…………………………………………………………………..

»Στο επίκεντρο της ιστορίας ο 12χρονος Φλόρια που ξεθάβει ένα χαμένο όπλο και κατατάσσεται στον Κόκκινο Στρατό ανυπομονώντας να ζήσει σαν παρτιζάνος. Η φαντασίωσή του όμως διαλύεται όταν έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα.

Οι συμπολεμιστές του, τον αφήνουν πίσω για να τον προστατεύσουν και εκείνος απομένει μόνος. Συναντά την έφηβη Γκλάσα που κι αυτή έμεινε μόνη της. Μαζί επιστρέφουν στο χωριό του Φλόρια, όπου ανακαλύπτουν ότι όλοι οι κάτοικοι – και η οικογένειά του – έχουν σφαγιαστεί.

Ο Φλόρια συνεχίζει την περιπλάνηση και ξεκινά για μια νέα αποστολή: να βρει τροφή για τους αβοήθητους κατοίκους του γειτονικού χωριού. Στο δρόμο, θα γίνει αυτόπτης μάρτυρας της σφαγής. Βλέπει τους Ναζί να στοιβάζουν τους ανήμπορους άμαχους σε μια αποθήκη και να βάζουν φωτιά, αφανίζοντας μαζί και την αθωότητα του Φλόρια, που εμφανώς αρχίζει να γερνά. Αντιμέτωπος με την κτηνωδία, τα μαλλιά του ασπρίζουν και το πρόσωπό του γεμίζει ρυτίδες.

Αρχίσαμε, διηγείται ο Ελεμ Κλίμοφ, τα ιδιαίτερα χρονοβόρα και δύσκολα για τον μικρό πρωταγωνιστή γυρίσματα στη Λευκορωσία. Ο μικρός ερασιτέχνης ηθοποιός θα μπορούσε να καταλήξει στο ψυχιατρείο, λόγω των εμπειριών απόγνωσης που βίωσε κι όχι μόνο στη σκηνή που πνίγονταν στο βάλτο.

Ο βάλτος ήταν πραγματικός, ο αέρας γεμάτος αναθυμιάσεις με διοξείδιο του άνθρακα να αιωρείται. Μια φορά, μια ρουκέτα εξερράγη στον αέρα ενώ ένα αλεξίπτωτο έπεφτε την ίδια ώρα. Και όλο αυτό, έπρεπε να το μοντάρουμε σε μια σεκάνς. Ηταν και εκείνη η τρομαγμένη αγελάδα που παραλίγο να μας λιώσει όλους…».

Συνεχίστε την ανάγνωση του «‘Come and See’»

Mνήμη Walter Benjamin

71288986_3076584779035010_6432860355042476032_n (1)

 

Mνήμη Walter Benjamin..

Ξημερωματα 27 Σεπτεμβρίου 1940..(Portbou,Ισπανια)
‘ Κι’όμως γιά τον Μπένγιαμιν,που φαίνεται πως έπασχε από καρδιά,ως και ο λιγοστός ποδαρόδρομος ήταν μεγάλη δοκιμασία και θα πρέπει να έφτασε στα σύνορα πολύ εξαντλημένος..
Η μικρή ομάδα προσφύγων,με τους οποίους είχε ενωθεί,έφτασε στην ισπανική συνοριακή πόλη κι εκεί πληροφορήθηκε ότι η Ισπανια είχε κλείσει τα σύνορα ,εκείνη ακριβώς την μέρα και ότι οι αξιωματικοί των συνόρων δεν αναγνώριζαν βίζες που είχαν εκδοθεί στην Μασσαλία…Οι πρόσφυγες υποτίθεται ότι έπρεπε να γυρίσουν την άλλη μερα από τον ίδιο δρόμο στην Γαλλία..

Την νύκτα αυτή ο Μπένγιαμιν αυτοκτόνησε,οπότε οι αξιωματικοί των συνόρων,που τους συγκλόνισε η αυτοκτονία επέτρεψαν στους συντρόφους του να προχωρήσουν στην Πορτογαλία.

Επειτα από λίγες εβδομαδες άρθηκε η απαγόρευση στις βίζες..
Μιά μόλις μέρα νωρίτερα ,ο Μπένγιαμιν θα είχε περάσει χωρίς κανένα πρόβλημα..
Μια μέρα μόλις αργότερα οι άνθρωποι στη Μασαλία, θα ήξεραν ότι προσωρινά ,ήταν αδύνατον να περάσει στην ισπανία.

Μόνον εκείνη την συγκεκριμενη μέρα μπορούσε να γίνει η καταστροφή.»

Απόσπασμα από το Hanna Arendt ‘Men in Dark Times’
Walter Benjamin (1892-1940) ,The New Yorker ,1968

O ιδιαίτερος και σημαντικότατος αυτος Γερμανός φιλόσοφος,κριτικός λογοτεχνίας,δοκιμιογραφος,στοχαστής, του 20ου αιώνα ,κυνηγημένοςαπό τους Ναζί ,βρισκόταν πάντα στο λάθος μέρος,τον λάθος χρόνο..

‘Δεν γίνεται μάταια λόγος γιά την ‘γυμνή ‘ αθλιότητα.Το πιό ολέθριο στη έκθεσή της,που άρχισε να γίνεται έθιμο κάτω από τον νόμο της ανάγκης κι ας μην φανερώνει παρά ένα χιλιοστό απ’οτι υπάρχει κρυμένο ,δεν είναι ο οίκτος ή η εξίσου φοβερή συναίσθηση της προσωπικής αναισθησίας που ξυπνά στον θεατή,μα η ντροπή του.
Είναι αδύνατο να ζεις σε μια γερμανική μεγαλούπολη όπου η πείνα αναγκάζει τους πιό εξαθλιωμένους να ζουν απ’τα χαρτονομίσματα με τα οποία προσπαθούν οι περαστικοί να σκεπάσουνε μια γύμνια που τους πληγώνει’

Μικρό απόσπασμα από τον ‘Μονόδρομο'(1η έκδοση 1928)

Το να μιλήσεις για τον Μπένγιαμιν ,είναι πολύ δύσκολο,,ειδικα λόγω περιορισμου του χώρου..

Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1892 ,από μια πλούσια οικογένεια Εβραίων στο Βερολίνο…
Στην συνέχεια και αφου εμεινε σε οικοτροφείο,σπούδασε φιλοσοφία
Επηρεάστηκε από τον Εβραϊκο μυστικισμό,τον Γερμανικο ιδεαλισμό και τον ιστορικό υλισμό,αλλά στην ουσία παρέμεινε ακατάταχτος… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Mνήμη Walter Benjamin»

Γιώργος Σεφέρης

Γιώργος Σεφέρης σπυρος μπλογκ

 

Η τελευταία εγγραφή σε Ημερολόγιο του Γιώργου Σεφέρη χρονολογείται στις 11 Μαϊου του 1971,όπου σχολιάζει ένα ακομα ρυπαρογράφημα της ‘Εστίας’ εναντίον του και για την Συμφωνια της Ζυρίχης,που τον συκοφαντούσαν οι Γριβικοί,αλλά και γιά το γεγονός ότι στις 28 Μαρτίου 1969 έκανε την δήλωση κατά της Χούντας(αυτό του στέρησε με αποφαση της Χούντας τον τίτλο του Πρέσβη επί τιμή και το διπλωματικό του διαβατήριο)
…Μεταξύ αλλων αμφισβητείται σταθερά η αξια του Νομπελ του 1963 από μικρόψυχους ακροδεξιούς και όχι μόνο..
Η εγγραφή ξεκινά ως εξης :(Μέρες Θ,2019,εκδόσεις Ικαρος) :»Xρόνια τώρα δεν αγγίζω την καθημερινή μολυντήρα που κάθε απόγευμα βγαίνει έξω να λερώσει…΄΄

22Ιουλίου εισάγεται στον ‘Ευαγγελισμό’,με μιά ακόμα επιπλοκή του έλκους ,που τον ταλαιπωρούσε για χρόνια και μετά απο δυό πολύ δύσκολους μήνες πεθαίνει στις 20 Σεπτεμβρίου,σε ηλικία 71 ετών.

22Σεπτεμβρίου η κηδεία του αποκτά χαρακτήρα διαμαρτυρίας προς το Χουντικό καθεστώς ,με απρόσμενα μεγάλη συμμετοχή κόσμου και νεολαίας.

O σταθερά διχασμένος ,μεταξύ ποίησης και διπλωματίας ( η πατρική ‘κληρονομιά’ πάντα τον βαραινε στην επιλογή επαγγέλματος) Σεφέρης,που έζησε ,από τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και της περιπλάνησης στην Μ.Ανατολή,με την Μαρώ Ζάννου,(μιά επιλογή που αρχικά τάραξε την συμβατική αστική κοινωνία-οι επιστολές τους δημοσιεύτηκαν πολυ αργότερα)εκτός από σημαντικός ποιητής,ήταν και καταγραφέας,των πολιτικών γεγονότων της εποχής του( ο τρόπος και το περιεχόμενο κρίνονται σταθερά από την ανάλογη οπτική των Ιστορικών αποτιμητών)στα οποία συμμετείχε.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Σεφέρης»

Η παρακμή του αφηγητή


Otto Dix σπυρος μπλογκ

‘Τα χαρακώματα και το πεδίο της μάχης υπήρξαν η μοίρα μιας γενιάς,αλλά αυτη η τραυματική εμπειρία δεν μπορούσε ούτε να μεταδοθεί ούτε να ενσωματωθεί σε ένα ιστορικό συνεχές που θα ένωνε τα νήματα των γενεών και θα ισχυροποιούσε το αίσθημα μιας κληρονομημένης κουλτούρας..

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν έκανε αυτό το μοναδικό βίωμα σημείο αφετηρίας της σκέψης του γιά την παρακμή του αφηγητή( Der Erzähler ή Le Conteur,στα Γαλλικά) στις σύγχρονες κοινωνίες ,μιάς μορφής,που η αφήγησή της προϋποθέτει ακριβώς,μια μεταβιβάσιμη εμπειρία ,θεμελιακή για την παράδοση μιας κοινότητας που μπορεί να αντλήσει απο το παρελθόν τα στοιχεία,που γνέθουν το υφάδι της ύπαρξής της στο παρόν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η παρακμή του αφηγητή»

Γενέθλια Γη

γενέθλια γη σπυρος μπλογκ

Oσοι τουλαχιστον γεννηθηκαμε σε επαρχια και μετα φύγαμε για διάφορους λόγους , στην μετεφηβικη ηλικια ,κρατάμε μια συμβολικη σχεση ,με τις γενετειρες ,εκτός μερικών καλών φίλων ή και συγγενών ,που έχουν μείνει εκεί..

Περισσότερο μας συνδέουν τα τοπία ,οι δρόμοι,παλιες συνοικιες που περπατούσαμε και παιζαμε σαν παιδιά,και ακόμα κι αν όλα αυτα εχουν αλλάξει ,το μυαλό επιμενει να αναφέρεται σαν να υφίστανται αναλλοίωτα ακόμα..

Επί παραδείγματι οταν πηγαινω Καλαμάτα και θελω να συναντήσω φίλους διατηρώ ως ορόσημο ,ενα σημειο ψηλά στην Αριστομένους,πανω απο την κεντρικη πλατεια,όπου κάποτε υπήρχε του ‘Γαλλου το ρολόϊ’ κάτι σαν πυξίδα της εποχής..

Ακομα και τωρα τους ρωτώ αν το μερος που μου προτείνουν να συναντηθουμε είναι του’Γαλλου το ρολόϊ’ και βάζουν τα γελια,μιας και πια ρολόϊ δεν υπάρχει..

Ειναι αυτα τα περίεργα παιχνίδια της μνήμης που δημιουργούν μια σύνδεση με τα παιδικά μας χρόνια..

Αντίστοιχο σημειο αναφορας, ειναι το όρος Καλάθι που αγκαλιάζει την Παραλια της πολης ή το ποταμι ο Νεδοντας,που μέρος του,πιά καλύφθηκε και αφαίρεσε μερίδα της ομορφιάς του.

Η Υπαπαντή του Σωτήρος (‘Η Παναγιά η Πεπαντή’ για τους ντόπιους) είναι η πολιούχος της Καλαμάτας,που γιορτάζει σήμερα .

Πέρα απο θρησκευτικες πεποιθήσεις ‘Η Πεπαντή’ δεσπόζει στην πανω πολη και ειναι χτισμενη κατω ακριβως απο το Κάστρο ,στο οποιο περιφερεται η ‘Πριγκηπέσσα Ιζαμπό’ κόρη του Γουλιέλμου Βιλλαρδουίνου και της ελληνίδας Άννας Αγγελίνας Κομνηνής,που επέστρεψε θλιμμενη συμφωνα με τον ‘μύθο΄ και εμεινε εκεί..

Στην ‘Πεπαντή’ συνέρρε κόσμος για την ολονυκτια,που γινοταν σε δυο διαφορετικες νυχτες ,αλλη για τους επισκεπτες και αλλη για τους ντόπιους..

Οι Καλαματιανοι θυμόμαστε πως στον μεγάλο σεισμό της Καλαματας του Σεπτεμβριου του 1986,χτυπήθηκε πολυ ασκημα η ‘Πεπαντη’ και το ρολοϊ της για καιρο ειχε παψει να λειτουργεί και εμεινε ακινητο στις 8.29μ.μ ,ωρα του σεισμού , σαν να υπενθυμιζε τον ‘σταματημό’ του χρόνου μέχρις να επουλωθουν οι πληγές..

Οταν κατεβαινα Καλαμάτα , να δω την μανα μου και την γιαγια μου ,που ειχε την τυχη να ζησει παμπολλα χρονια-γεννημενη το 1914πεθανε 97 ετων-υπήρχε πάντα ,μια σταθερή παρακληση -‘απαιτηση’ της σημαντικης αυτής και πολυ αγαπημενης γυναικας για την ζωή μου : ‘Να πας να αναψεις ενα κερί στην Πεπαντή,πριν φύγεις’

Hταν το μονο που ζητούσε ως ‘ανταλλαγμα’ γιά οσα ,μου ειχε προσφερει.

Παρ’οτι δεν ειχα ιδιαίτερη σύνδεση με την μεταφυσικη , δεν της το αρνήθηκα ποτέ και μάλιστα ενω μπορούσα απλα να της πω ‘Ναι πήγα’ χωρις να το κανω,μου φαινόταν πως αν δεν αναβα αυτο τοκερι που τοσο επιθυμούσε θα προδιδα αυτή την μονη απαιτηση ‘παρακληση’,δηλαδή θα προδιδα την ιδια και την δικη της πίστη,που ηταν ελικρινής..

Το πιό αστείο ειναι πως οι Καλαματιανοι θεωρουμε δεδομενο πως Μαριες ,Παναγιωτηδες κ.λ.π γιορτάζουν άπαντες στις 2 Φεβρουαρίου και ξεχναμε να ευχηθούμε 15αυγουστο,21 Νοεμβριου κ.ο.κ

Με τούτα και μ΄εκείνα όσοι πια νοιώθουμε και λίγο ‘ξενοι’ στην γενέτειρα κρατάμε μερικα σημεια αναφορας, σαν τα βοτσαλάκια του Κοντορεβυθούλη ,για να μας συνδέουν με τις ριζες και τα παιδικά μας χρόνια… 

»Για να χαθείς σε μια πόλη όπως χάνεσαι σε ένα δάσος χρειάζεται εκπαίδευση’..Bάλτερ Μπένγιαμιν…

Βασίλης Φωτόπουλος

Σαν σήμερα κλείνουν 12 χρόνια από τον θανατο του Βασίλη Φωτόπουλου του σκηνογράφου και ζωγράφου..

Ο Βασίλης γεννήθηκε στην Καλαμάτα,το 1934..Γιος του Δημήτρη και της Αγγελικής..Αδελφος του Διονύση,που και αυτός αργότερα εξελιχτηκε σε σκηνογράφο διεθνους φήμης.

Η Αγελικη ήταν αδελφή της γιαγιάς μου…Στα χρόνια της Κατοχής,εμειναν και οι δυό χήρες .Δυό γυναίκες μεγάλωσαν τέσσερα παιδιά ,μεσα σε πολύ αντίξοες συνθήκες σε ένα σπίτι ,όπως συνέβη και στους περισσότερους άλλως τε…
.Ενα από αυτά τα παιδιά ήταν και η μάνα μου.

Όπως έγραφε κι ο ίδιος σε ένα μικρό του αυτοβιογραφικο σημειωμα : ‘’ Γεννήθηκα στην Καλαμάτα το 1934. Ο πατέρας μου, ένας άντρας σιωπηλός και απόμακρος, λάτρευε τη μάνα μου, όμορφη και ζωντανή γυναίκα. Ήταν όμορφοι άνθρωποι, συντηρούσαν τις καλύτερες παραδόσεις. Στη μεσσηνιακή γη είχαμε παντού συγγενείς. Μόνο η μάνα μου είχε 51 πρώτα ξαδέρφια. Ο πατέρας μου ίσως περισσότερα. Αγαπούσαμε ιδιαίτερα τους Καλογεροπουλαίους από το Σχοινόλακα και τους Κουντούρηδες από το Μαυρομάτι Ιθώμης. Στα σπίτια τους περνούσαμε μήνες, ιδιαίτερα στους τελευταίους.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Φωτόπουλος»

Αλέξανδρος Αδαμαντίου Εμμανουήλ

 

παπαδιαμαντης σπυρος μπλογκ

Μικρό,αλλά τόσο διευκρινιστικό απόσπασμα ,απο το εξαίρετο δοκίμιο του Κωστή Παπαγιώργη :’Αλέξανδρος Αδαμαντίου Εμμανουήλ’..(λυπούμαι που δεν μπορώ να το μεταφέρω αυτουσιο στο πολυτονικό,οπως εχει τυπωθει στην έκδοση)

‘Ο Μανωλάκης-σαν τον Αλέξανδρο-‘άσπρισε’,’ το έρριξε στο πιόμα’,’δεν θελει να παντρευτή’..Εξ ου και η κατακλείδα :’Yπαγε ,ανίατε..Ο πόνος θα είναι η ζωή σου’.

Περιττό να προσθέσουμε ότι σε αυτόν τον ανίατο πόνο τα οφείλουμε όλα.Ο Παπαδιαμάντης εγκολπώνεται πλήρως τα λογοτεχνικά του καθήκοντα από την στιγμή που γίνεται ράκος,ραγισμένη καρδιά,ζωή χωρίς ζωή…Ο ίδιος κυριολεκτεί γράφοντας :’ Οταν έχη τις πληγήν,βαθείαν,κρυφήν,εις την θάλασσαν πρέπει να πλέη,μόνος,ολομόναχος’ .

Ο προνομιούχος διακαμός,η σκιά που περιφέρεται (‘έλαβα την ράβδον και τον πίλον μου και εξήλθον κράξας προς αυτόν να κλειση…’),στο νησί ή στην πόλη,δεν είναι ο προικισμένος άνθρωπος των γραμμάτων που απολαμβάνει το τάλαντο και την τύχη του..
Αντίθετα νοιώθει ευνοούμενος των βασάνων.
Ετσι μόνο κατανοούμε πως κάθε διήγημα αποτελεί και ένα νέο εμβολιασμό ξένης ζωής στον εξουθενωμένο ψυχισμό του.

Η αφήγηση είναι σύμπτωμα νόσου και αυτόχρημα θεραπείας,πρόκειται γιά μιά ιδιοφυή αυτοπάθεια που καταβάλλει τα διηγήματα σαν νοσήλεια.

Αυτός ειναι οι εθελοντής ιστορικός,ο πρόθυμος ξεναγός που στέκει μπροστά σε κάθε πόρτα ,σε κάθε ερείπιο και παράθυρο, για να βάλει μπροστά την ανέμη της αφήγησης..’

Ο Παπαγιώργης στα 1997 ακολουθεί από ενα άλλο,αλλά τεμνόμενο δρόμο τον Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο, και παρέα ξεμπερδεύουν οριστικά ,αφ’ενός μεν με τον συντηρητικο μύθο του ‘Αγίου των Γραμμάτων’ και αφ’ετέρου με μιαν αφασική ψευτοπροοδευτικότητα που πετούσε τον Παπαδιαμάντη ως ‘θρήσκο’ ,λες και αυτο ήταν το μείζον κριτήριο και όχι η μεγάλη του λογοτεχνική αξία..

Εγραφε λοιπόν ο Λυκιαρδόπουλος μεταξύ άλλων στα ‘Νεοελληνικά Διλήμματα’ :

»Αν η διαφωτιστική κριτική αρνήθηκε την λογοτεχνική αξία του Παπαδιαμάντη,( σχόλιο δικό μου και αφορά τον επιεικώς αμφιλεγομενο Κ.Θ.Δημαρά,που πηρε πολυ κοσμο στον λαιμό του ,και ας λενε ορισμενοι ότι θέλουν) για να μειώσει το ύψος του παραδοσιακού του βάθρου, οι αντιδιαφωτιστές αντίθετα προσπαθούν να τον αποσπάσουν από την αμαρτία της λογοτεχνίας, για να τον αποδώσουν άσπιλο και αμόλυντο στην αγιοποιητική μυθολόγηση.

Όμως ο Παπαδιαμάντης ξεχωρισμένος από την αμαρτία της τέχνης του είναι ανύπαρκτος. Ας ακούσουμε λίγο τη δική του φωνή, χωρίς να μισερώνουμε στα διαφωτιστικά ή αντιδιαφωτιστικά μας καλούπια:

»Εις τας ώρας της μοναξίας της νυκτός εκείνης των ασυναρτήτων προσευχών και των ακουσίων βλασφημιών, έπλεον ως εν ονείρω εις άλλον κόσμον. Ήκουον ψιθύρους και φωνάς …Ύπνος τότε με κατέλαβεν εις το στασίδιον όπου εκαθήμην. Ο ύπνος ήτον άνευ ονείρων, όλα τα όνειρα του τα είχεν αφαιρέσει η εγρήγορσις. Μόνον ενδομύχως, εις το βάθος της συνειδήσεώς μου, μία φωνή ήτις ομοίαζε με χρησμόν, ηκούσθη αμυδρώς να ψιθυρίζει ..»Ύπαγε, ανίατε, ο πόνος θα είναι η ζωή σου»… Εξύπνησα. Εσηκώθην και έφυγα. Ησθανόμην αγρίαν χαράν, διότι η Αγία δεν είχε εισακούσει την δέησίν μου. »

Η τέχνη του Παπαδιαμάντη είναι αυτή η »αγρία χαρά». Η »αισθητική» δεν είναι »επιφάνεια» αλλά η ίδια η ψυχή του ανθίζοντας τους τρόμους και τις ηδονές της σε »ήχους, ψιθύρους και φωνάς», ενώ το σώμα ταπεινωμένο αλλ’ ανυπότακτο γράφει το δικό του ανεξίτηλο όραμα των »ασυναρτήτων προσευχών και των ακουσίων βλασφημιών».
»Ο Παπαδιαμάντης είναι άνθρωπος αληθινός που έτυχε να γράψει» φώναζε ο Κόντογλου.
Αλλά μιλάμε γι’ αυτόν, επειδή ακριβώς ΕΤΥΧΕ να γράψει. Αν δεν έγραφε το πάθος του αλλά αρκούνταν να το βιώσει »έξω από τη γραφή», δεν θα μας έθετε το ζήτημα που συζητάμε. ΕΤΥΧΕ όμως να γράψει –και σ’ αυτό το »τυχαίο» συμβάν της γραφής κρύβεται ο πειρασμός που του ’κλεισε το δρόμο προς τον Άθω. »Με αγρίαν χαράν» δέχτηκε ο »άγιος των γραμμάτων μας» τον πειρασμό της λογοτεχνίας.

Ποιος θα μπορούσε να του αφαιρέσει αυτή τη δική του χαρά, τη δική του αμαρτία –αυτό το γεμάτο κρασοπότηρο που λάμπει στα δάχτυλά του »όλο το άρωμα και πτήσις και αφρός!»..
………………………………………………………………………….

Ευτυχώς,που ελάχιστοι,αλλά άξιοι, υπερέβησαν το γνωστο ‘ανατολικο-δυτικο ‘ ψευτοδίλημμα, και έθεσαν τα πράγματα στην σωστή τους βάση..

Αυτό βέβαια,δεν ξέρω,αν θα αρκεί στο μέλλον,γιατί το τέλμα μεγαλώνει ………..και η ‘ευκολια’ επικρατεί όλο και περισσότερο…

Αρέσει σε %d bloggers: