Το Όχι του Ελληνικού Λαού και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος

Ανεξάρτητα από τα εορταστικά ταρατατζούμ ,υπάρχει και η Ιστορία….που δεν μπορεί να διαβάζεται α λα καρτ και αποσπασματικά,στα 2016 από όσους την έχουν μετατρέψει σε κλασσικά εικονογραφημένα..είτε προβάλλοντας μόνο ‘ηρωϊσμούς’,είτε μηδενίζοντάς την.
Ο Ναζισμός,είχε ήδη επικρατήσει και ανέπτυσσε την επιθετικότητά του,μαζι με τους Ιταλούς συμμάχους του ,με τον στόχο της επέκτασης του ‘Ζωτικού Χώρου’..
Σε αυτά τα πλαίσια έγινε και η επίθεση των φασιστών του Μουσσολίνι στην Ελλάδα ,που επίσης ειχε ένα φιλογερμανικό -φασιστικό καθεστώς ..
Η επιθεση των Ιταλών,οδήγησε τον Μεταξά στο να βρεθεί σε μια πολύ δύσκολη θεση και να αναγκαστεί τελικα να επιλέξει τον πόλεμο.
Ομως οι επιτελείς του και ο ίδιος ,σύμφωνα και με τις μαρτυρίες του Σεφέρη,,απαγόρευσαν οιαδήποτε αναφορά στα περί αντιφασιστικού πολέμου και επέβαλαν λογοκρισία ,επιτρέποντας μονο αναφορές στις ‘εχθρικες δυνάμεις’..
Επίσης το καθεστώς δεν ήθελε αναφορές σε οτιδήποτε ειχε να κάνει με το Ναζιστικο Γερμανικό καθεστώς….Το Υπουργείο Εξωτερικών (‘Οι Τετρομαγμένοι’ κατά Σεφέρη)γεμάτο φιλοναζί,ήταν και επιφυλακτικό και έλπιζε σε μερικες τουφεκιές στο Ιταλικο μέτωπο..
Ο λαϊκος παράγοντας πάντως αντέδρασε διαφορετικα…..Εξυπακούεται βεβαια ,πως εμείς μαθαίνουμε μόνο για τον ενθουσιασμό,με τον οποιο αντέδρασε ο κόσμος στο ‘οχι’,αλλά στην συνέχεια στην επίσημη Ιστορία,ελάχιστα διδάσκονται γιά το τι αντιμετώπισαν στον πραγματικό πόλεμο με του Ιταλούς..
Στο ‘Πλατύ Ποτάμι’ του Γιάννη Μπεράτη,μετέπειτα μαχητή του ΕΔΕΣ,ισως μπορούμε να διαβάσουμε ,μιά χαμηλόφωνη,έντιμη μαρτυρία,γιά το τι αντιμετώπισαν οι φαντάροι στο Αλβανικο μέτωπο ,αλλά και στην παράδοση στους Γερμανούς…
Στον πόλεμο δεν υπάρχουν ‘επη’,αλλά πάμπολλες ανθρώπινες ιστορίες,που περιλαμβάνουν τα πάντα..Ανθρωπιά,απανθρωπιά,επιβίωση,θάνατο,πολυ αίμα και απώλειες ,ακόμα και ‘ηρωϊσμό’ ………
Ο τόπος μετά πέρασε κατοχή,εμφύλιο,επιβολή της ιδεολογιας της εθνικοφροσύνης,μετανάστευση,Χούντα,Μεταπολίτευση..
Οι κομμουνιστές πολύ σωστά συμμετείχαν στον αντιφασιστικό πόλεμο ,παρά το ότι αντιμετωπίστηκαν τουλάχιστον με καχυποψία απο το καθεστώς Μεταξά…
Η απόφαση του Νικου Ζαχαριάδη,που εκφράστηκε στο πρώτο του γράμμα,ήταν απολύτως ορθή.
Επειδή πάντως συχνά αναφέρεται και ορθά πως εδώ ‘γιορτάζουμε’ την έναρξη του πολέμου και όχι την απελευθέρωση,οπως άλλοι λαοί,αξίζει να σημειωθεί,πως η Ιστορία,ελάχιστα έχει ασχοληθεί,με το πολύ σκοτεινο κομμάτι των ετών 1945-1949,στην Ευρώπη,όπου γενικώς επικρατεί η αντίληψη πως με το τέλος του Β.Π.Π. οι λαοί απλά από την επόμενη μέρα έζησαν ευτυχισμένοι,ειναι λιγο γνωστά ,οσα έγιναν εκείνα τα χρόνια,οπου επικράτησε το χάος,οι εκδιώξεις πληθυσμών,η συνεχιση διωγμών των Εβραίων,(οχι πια απο τους Ναζί,αλλά και απο εθνικιστές Πολωνους και Ουκρανους)οι εθνικιστικες διαμάχες ,η τεράστια δυσκολια να επιστρέψουν οι κρατούμενοι στα στρατόπεδα στις πατρίδες τους και αλλα πολλά..Μια εποχή πολύ σκοτεινή,που την περιγράφει με ιδιαίτερη ευστοχια ο Keith Lowe στο βιβλιο του ‘Ολεθρος’
‘’ Το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είναι μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές στην ιστορία της Ευρώπης. Έχει ταυτιστεί με εικόνες χαρούμενου πλήθους να χορεύει στους δρόμους, να πίνει, να ερωτεύεται. Αυτές οι εικόνες θριάμβου και γιορτής είναι τόσο έντονες στη συλλογική μνήμη, ώστε έχουν σχεδόν λησμονηθεί οι εμφύλιοι πόλεμοι και το χάος που είχε επικρατήσει.Στην πραγματικότητα, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, η Ευρώπη γνώρισε ακόμα ένα τρομερό αιματοκύλισμα,σε πεδία μαχών, ισοπεδωμένες πολιτείες, κατεστραμμένη ύπαιθρο. Οργανισμοί και θεσμοί που θεωρούνταν δεδομένοι είτε είχαν παραιτηθεί είτε δεν υπήρχαν καν. ‘’
Αλλά γιά τα ‘δικά ‘ μας ισως ένας από τους πιό αρμόδιους να μιλήσουν ήταν ο Αγγελος Ελεφάντης στην ‘Επαγγελία της Αδύνατης Επανάστασης’…

Continue reading «Το Όχι του Ελληνικού Λαού και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος»

Advertisements

O εκφασισμός της κοινωνίας συνεχίζεται με κύριο υπεύθυνο πια τον «ρεφορμιστικό» Σύριζα

Life in The Weimar Republic

Επειδή κάποιοι δήθεν ‘υπερ-επαναστάτες’ συντάσσονται έμμεσα με τα συριζανελλ,στην υπόθεση των τηλεοπτικών καναλιών,ας μας πουν σε ποιά φάση διακυβέρνησής του το μόρφωμα συγκρούστηκε με οτιδήποτε…Αντίθετα εφάρμοσε σκληρότερη οικονομική πολιτική από τους προηγούμενους,χρέωσε με 80 επιπλέον δις την κοινωνία επειδή και καλά ΄’διαπραγματευόταν’,πέρασε εγκληματικά νομοσχέδια πρωτίστως κατά των αδυνάμων, με περαιτέρω μειωση επικουρικών συντάξεων,αυξηση ΦΠΑ,διατήρηση του ΕΝΦΙΑ ,αύξηση της προκαταβολης φόρου και μόλυνε τον τόπο με γκαιμπελισμο , αυριανισμό και κοινωνικο αυτοματισμό..Προχώρησε στην πλέον εγκληματική ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών,και φυσικα πουθενά δεν υπήρξε ελάφρυνση των αδύναμων,αντίθετα πληρώνουν φόρους εχοντας ελάχιστα εισοδήματα…την ίδια στιγμή που επεκτάθηκε η κοινωνική προλεταριοποίηση.

Και πάμε παρακάτω..Οι δήθεν ‘επαναστάτες’ των ΑΝΕΛΛΣΥΡΙΖΑ οταν ανέλαβαν την διακυβέρνηση δήλωσαν πως ‘θάναι η κάθε λέξη του Συντάγματος’..

Στην πράξη,οχι μονο καταπάτησαν ολο το Συνταγμα,οχι μονο πέρασαν τα πλέον αισχρά νομοσχέδια με ΠΝΠ,αλλά και στο θεμα των ‘αδειών’ προσπάθησαν να φτιάξουν νέα τζάκια..

Το ακόμα χυδαιότερο σε ολη αυτή την κατάσταση ειναι πως έχουν βάλει μπροστά τους ,(οπως αποδείχτηκε στην πράξη)στρατηγικους συμμάχους τους, τους φασίστες των ΑΝΕΛΛ…

Αυτοί ειναι που δίνουν τον τονο απο ακροδεξια σκοπιά,αυτοί παρέα με τον ομοφοβικο φασιστα Νικολόπουλο με μεθοδους Ζουγκλας,που υιοθέτησε και η Αυγή,κοινοποιουν εκβιαστικα προσωπικα δεδομένα δημοσίων λειτουργών και φυσικά οταν το ‘αστικο ΣτΕ’ κρίνει αντισυνταγματικο τον νόμο,ποιος βγαίνει πρώτος και ζητάει να τους τσακίσουν ?Μα φυσικα ο Γ.Γ. των ΑΝΕΛΛ γεγονός,που εντέχνως αποσιωπήθηκε από τα συριζάμενα,μιας και ‘αποπέμφθηκε’

Την ιδια ώρα προτείνουν γιά το ΕΣΡ εναν φασίστα σαν τον Πολυδωρα που στο παρελθόν εχει ξεπλύνει την Χ.Α.

Και κάτι ακόμα….Οταν κλήθηκε ο Στουρνάρας στην Βουλή,ποιοι πρωτοστάτησαν εναντιον του? Μα φυσικά οι Κασιδιάρης και Νικολόπουλος και ο Φάμελλος καμωνόταν.
Και φυσικα ο Στουρνάρας εκφράζει μια συγκεκριμένη νεοφιλελεύθερη αντίληψη,γεγονός απολύτως γνωστό,μονο που ακριβώς την ίδια εκφράζει και ο Τσακαλώτος και ο Δραγασάκης..

Ομως οταν το κύριο βάρος της επίθεσης στον Στουρνάρα γίνεται απο τους Κασιδιάρη και Νικολόπουλο,του Φάμελλου,σιωπηρά συνηγορούντος,αλήθεια ποιος ωφελείται? Η Αριστερά? Η Δημοκρατία ή οι φασίστες που ξεπλένονται ως ‘αντισυστημικοί’?.Μιάς και αυτό πέρασε στο ντούκου από τους δήθεν ‘αντισυστημικούς’.

Επειδή καλός ο δήθεν ‘αντισυστημισμός’,αλλά να βλέπουμε ποιού τύπου ‘αντισυστημισμό’ υπηρετούν τελικα οι συριζανελλ..
Επειδή ορισμένοι παριστάνουν πως δεν βλέπουν τον ζόφο στην πολιτική ζωή του τόπου και υποτιμούν πλήρως την Δημοκρατία νομίζοντας πως ειναι ‘επαναστάτες’ την ιδια στιγμή,που η κοινωνια οχι μονο τσακίζεται αλλα και αποπροσανατολίζεται…οδηγούμενη είτε σε απόσυρση,είτε σε πληρη απελπισια..

Ολη αυτή την περιοδο διακυβέρνησης απο τους ΑΝΕΛΛΣΥΡΙΖΑ ζούμε την πλέον λούμπεν εκδοχή αστικης διαχείρισης ,υπό την ηγεμονία των φασιστών ΑΝΕΛΛ που κάνουν ολη την ΄δουλειά για την κλικα Μαξίμου…

Και επειδή ο Λυκιαρδόπουλος κάποτε έγραψε πως ‘ο φασισμός ειναι το όπιο των δυστυχισμένων’ ας μας κάνουν την χάρη,ειδικα διάφοροι περιφερόμενοι »υπερ-επαναστάτες’ που θεωρόυν απλα »ρεφορμισμό’ όλο αυτο τον ζόφο.Πιθανώς προσδοκούν ωφέλη απο την ‘κυβερνησούλα’ ,γι αυτό και δεν βλέπουν τι συμβαίνει ουσιαστικά..ή απλά κάνουν πως δεν ΄βλέπουν ‘ από αφέλεια…

Άγγελος Ελεφάντης : Η Ιστορική σημασία των κινημάτων αντίστασης στην Ευρώπη το Β΄Π.Π.

 

14657523_1512337945459709_8382973047779013239_nKαι μιάς και σήμερα είχαμε την υποβάθμιση της αντίστασης ,από ορισμένους ,ας δούμε και την εκδοχή του τοσο σημαντικού Αγγελου Ελεφάντη,σχετικα με τον Β.Π.Π.

Αυτό μάλιστα που έχει ενδιαφέρον στο εξαιρετικό αυτο κείμενο του Ελεφάντη που γράφτηκε το 2001,ειναι η αναλυτική του περιγραφή στο πως σταδιακά επισυμβαίνει η αφύπνιση της αντιστασιακής συνείδησης των ευρωπαϊκων λαών,που αρχικά θετουν το ζήτημα της απελευθέρωσης απο τον Ναζισμό,αλλά στην συνέχεια ,μερίδες τους θέτουν και ζητήματα κοινωνικής απελευθέρωσης..

Επίσης,προς το τέλος του άρθρου του ο Ελεφάντης αναφέρεται σε μιά ‘άλλου τύπου Ευρωπαϊκη Ενωση’ ,που ουδεμια σχεση έχει ή είχε με την σημερινή ή εκείνη της δεκαετιας του 90,αλλά σε εκείνη που δημιουργήθηκε μεσα από την σύγκλιση διαφόρων ρευμάτων στον αντιφασιστικό αγώνα του Β.Π.Π και ειναι σαφές πως θεωρεί πως τέτοιου τύπου Ε.Ε. δεν υπάρχει..
Επίσης κάνει πλήρη διάκριση μεταξύ του .Α.Π.Π και του Β.Π.Π.

Θυμίζουμε πως ο Ελεφάντης ειχε ταχθεί κατά της συνθήκης του Μααστριχτ επισης.

Του Άγγελου Ελεφάντη

 

Στις 18 Ιουνίου 1940, μετά την κατοχή της Γαλλίας από τον γερμανικό στρατό, τη συνθηκολόγησή της και την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση Βισύ του στρατάρχη Πεταίν, ο στρατηγός Ντε Γκωλ, από τον ραδιοφωνικό σταθμό του BBC του Λονδίνου όπου είχε καταφύγει, απηύθυνε στους Γάλλους ένα σύντομο αλλά και πολυσήμαντο διάγγελμα: οι ελεύθεροι Γάλλοι, εκείνοι των αποικιών κι όσοι κατέφυγαν στην Αγγλία, δεν αναγνώριζαν τη συνθηκολόγηση και συνέχιζαν τον πόλεμο κατά των Γερμανών στο όνομα της Γαλλίας. Εν κατακλείδι ο στρατηγός Ντε Γκωλ καλούσε τους Γάλλους σε αντίσταση (resistance) στον κατακτητή και το εγχώριο όργανό του, την πεταινική κυβέρνηση Βισύ.

 

Το ιστορικό αυτό διάγγελμα, εκτός από τις σημαντικές πολιτικές και στρατιωτικές συνέπειες που είχε για τη Γαλλία, αφού αποτέλεσε την ιδρυτική πράξη της αντίστασης κατά των Γερμανών που οργανώθηκε προοδευτικά μέσα στη χώρα, δημιούργησε έναν νέο πολιτικό και ιδεολογικό όρο του οποίου η εμβέλεια διαπέρασε ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη, επιβίωσε πολύ μετά το τέλος του πολέμου και των αναγκών που τον γέννησαν: τον όρο αντίσταση.

Κατά το διάγγελμα Ντε Γκωλ, αντίσταση ήταν αφενός η μη αναγνώριση της νομιμότητας της κυβέρνησης και των πράξεων των συνθηκολόγων και ως εκ τούτου παρείχε το δικαίωμα ή και την υποχρέωση στους πολίτες να παλέψουν με όλα τα μέσα, άρα και με την ένοπλη πάλη, κατά των κατακτητών και των επιχώριων ανδρεικέλων τους, συνεισφέροντας έτσι στον συνολικό αγώνα. Οι Γάλλοι συνθηκολόγοι –και μάλιστα ο ένδοξος στρατάρχης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Πεταίν– εξομοιώνονταν πολιτικά, ιδεολογικά, ηθικά και εθνικά με τον κατακτητή.

Ο όρος «αντίσταση» συμπύκνωνε την πρακτική βούληση να συνεχισθεί ο αγώνας κατά του ναζισμού μέσα στις συνθήκες πλέον της Κατοχής. Αυτή η διακηρυγμένη βούληση αντάμωνε ιδεολογικά με τις νωπές, σχετικά, παραδόσεις του αντιφασισμού του μεσοπολέμου αλλά και με το παλαιότερο, από τον καιρό της Γαλλικής Επανάστασης, επαναστατικό εθνικολαϊκό πνεύμα: «οι πολίτες έχουν υποχρέωση να εξεγείρονται εναντίον της τυραννίας», θέσπιζε ένα άρθρο της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789. Ποια άλλη τυραννία θα μπορούσε να είναι πιο απόλυτη κι απάνθρωπη από τη ναζιστική;

Από την άλλη μεριά ο όρος «αντίσταση» στο πρακτικό επίπεδο κάλυψε μια ανέκδοτη μορφή πάλης κατά του ναζισμού στο εσωτερικό όλων των κατεχόμενων χωρών. Βέβαια οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν αντιστάθηκαν, όσο ο καθένας αντιστάθηκε, επειδή τους παρακίνησε το διάγγελμα του Ντε Γκωλ. Ο κάθε λαός είχε τους δικούς του λόγους να αντισταθεί, ενώ η αντίσταση σε κάθε χώρα ακολούθησε τις δικές της διαδρομές κι ανέδειξε τις προσίδιες οργανωτικές, πολιτικές και επιχειρησιακές μορφές. Αλλά και από χώρα σε χώρα, στη διάρκεια του πολέμου, το φαινόμενο που μετά τον πόλεμο ονομάστηκε «αντίσταση» είχε τα δικά του ονόματα.

Στην Ελλάδα για παράδειγμα ο όρος «αντίσταση» στη διάρκεια της αντίστασης (1941-1944) είναι άγνωστος. Κανείς δεν τον είχε χρησιμοποιήσει τότε. Η πάλη, ένοπλη ή πολιτική, ονομάζεται αγώνας, εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, αντάρτικο, οι μαχητές ονομάζονται αντάρτες (της Δεξιάς και της Αριστεράς), Εαμίτες, Ελασίτες, Εδεσίτες κ.λπ., ένοπλοι και μη ένοπλοι, της υπαίθρου και των πόλεων, είναι αγωνιστές κι όλοι μαζί συναγωνιστές. Στην Ελλάδα ο όρος αντίσταση αρχίζει να χρησιμοποιείται μετά τα Δεκεμβριανά, οπότε οι πρώην αντάρτες και αγωνιστές γίνονται αντιστασιακοί, όπως σ΄ ολόκληρη την Ευρώπη. Γρήγορα μάλιστα αποκτά και τον επιθετικό προσδιορισμό «εθνική», σε μια προσπάθεια της Αριστεράς να δείξει και να πείσει ότι εκείνα τα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ-ΚΚΕ του αγώνα επί Κατοχής δεν ήταν ξενόδουλα και εαμοβουλγαρικά αλλά κατ΄ εξοχήν εθνικο-πατριωτικά που αγκάλιαζαν ολόκληρο το λαό. Πάντως μετά τη στρατιωτική δικτατορία, όταν θα ξεθυμάνει η λαίλαπα των διώξεων κατά της Αριστεράς, το ΠΑΣΟΚ, το 1981, θα αναγνωρίσει την αντίσταση ως εθνική. Μετά ταύτα πολλές πλατείες και δρόμοι θα μετονομαστούν σε «Εθνικής Αντιστάσεως», θα αναγερθούν μνημεία, παλαιοί αγωνιστές θα συνταξιοδοτηθούν ως αντιστασιακοί, οι οργανώσεις τους θα πάρουν κι αυτές αντιστασιακό όνομα, άπειρα βιβλία και ποικίλα δημοσιεύματα θα γραφτούν για την εθνική αντίσταση. Η εθνική αντίσταση, επιτέλους, νομιμοποιείται.

Το ίδιο συνέβη μεταπολεμικά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, αν και εκεί, στη Δύση και την Ανατολή, δεν χρειάστηκε να περάσουν τριάντα πέτρινα χρόνια. Εκεί η τιμή στην αντίσταση και τους αντιστασιακούς ήρθε μαζί με τη συντριβή του άξονα και την απελευθέρωση. Στην Ανατολική Ευρώπη μάλιστα η αντίσταση και οι αντιστασιακοί, έστω ελέω Κόκκινου Στρατού, γίνονται εξουσία. Η αντίσταση, η resistance, καθιερώνεται παντού ως όρος γενολογικός, παραπέμπει στο ίδιο φαινόμενο που αποτέλεσε μια σημαντική παράμετρο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην Ευρώπη βέβαια.

Αλλά σε τι ακριβώς παραπέμπει η αντίσταση, ποιο είναι το ουσιώδες γνώρισμα που τη διακρίνει από τις γιγαντιαίες πολεμικές και άλλες αναμετρήσεις των εκατέρωθεν κυβερνητικών στρατών στον Β Παγκόσμιο πόλεμο, και που κυρίως αυτές έκριναν την έκβασή του;

Η αντίσταση ήταν ένα ολοπαγές γεγονός που ξεπήδησε σε όλες τις ευρωπαϊκές κατεχόμενες χώρες: στην Πολωνία, τη Νορβηγία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία (μετά τη συνθηκολόγηση του Μπαντόλιο τον Σεπτέμβριο του 1943), τη Γιουγκοσλαβία, την Τσεχοσλοβακία, την Ολλανδία, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα, την Αλβανία, στα κατεχόμενα της Σοβιετικής Ένωσης• ακόμη και στην ίδια την Γερμανία έχουμε κάποιες αντιστασιακές εκδηλώσεις. Αλλού οργανώνονται ολόκληροι αντιστασιακοί στρατοί –Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία, Γαλλία, Ιταλία, ΕΣΣΔ–, αλλού η αντίσταση επιστρατεύει δυναμικές μειοψηφίας σε κατασκοπευτικά δίκτυα, σε δίκτυα σαμποτέρ και συλλογής πληροφοριών στα μετόπισθεν του εχθρού, αλλού επιστρατεύει δυνάμεις και τις κρατά σε αναμονή να δράσουν την κατάλληλη ώρα (ημέρα J) μαζί με τους επίσημους συμμαχικούς στρατούς. Σε κάθε περίπτωση διεξάγει έναν σκληρό και αποτελεσματικό εν πολλοίς ιδεολογικό αγώνα κατά του ναζισμού ώστε οι ευρωπαϊκοί λαοί να μην αποδεχθούν τη ναζιστική κυριαρχία, να μην προσχωρήσουν στην προοπτική της ναζιστικής Νέας Τάξης. Και δεν ήταν κάτι το αυτονόητο αυτό. Οι επιβλητικές επιτυχίες του γερμανικού στρατού στην πρώτη φάση του πολέμου ήταν τέτοιας έκτασης που μπορούσαν να κάμψουν τις αντιστάσεις και να δημιουργήσουν ισχυρά λαϊκά ρεύματα προσχώρησης.

Άλλωστε, χάρις και στις κυβερνήσεις των Κουίσλιγκς και σε ισχυρές γερμανόφιλες και φιλοφασιστικές τάσεις που προϋπήρχαν του πολέμου δεν ήταν λίγες εκείνες οι δυνάμεις που συστρατεύτηκαν με τον ναζισμό και ευχήθηκαν τη νίκη του. Και δεν αναφέρομαι, βέβαια, σε όσους η βία τους έκανε αρωγούς της Γερμανίας, όπως για παράδειγμα οι εκατοντάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι που μεταφέρθηκαν στη Γερμανία για να δουλέψουν στα εργοστάσιά της και μάλιστα στην πολεμική βιομηχανία. Πάντως η αντίσταση, είτε υπόγεια και συνωμοτική είτε έκδηλη και στρατιωτική, είτε οργανωμένη σε δίκτυα και ομάδες είτε σε ολόκληρους στρατούς που καταφέρνουν να δημιουργήσουν ελεύθερες υπό τον έλεγχό τους περιοχές και να αποσπάσουν από τα κύρια μέτωπα των πολεμικών συγκρούσεων σημαντικές γερμανικές δυνάμεις, σε κάθε περίπτωση και σε όλες τις μορφές που προσλαμβάνει πρόκειται για μια, ολιγάριθμη αρχικά, μαζική στη συνέχεια (μετά το καλοκαίρι του ’43) επιστράτευση μαζών, εθελοντική και ανεξάρτητη από τις κυβερνήσεις και τους κρατικούς μηχανισμούς.

Σε κάθε περίπτωση οργανώνεται κόντρα και ενάντια στις κυβερνήσεις των Κουίσλιγκς. Το φαινόμενο αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά, σε τέτοια έκταση και με τέτοια καθολικότητα, στην ευρωπαϊκή ιστορία. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, για παράδειγμα, δεν γνωρίζει αυτή την ορμητική και αυτόνομη, έξω από το κράτος, είσοδο των μαζών στο προσκήνιο. Ενώ οι κυβερνήσεις, οι κρατικοί μηχανισμοί και οι κρατικοί στρατοί –εκτός από την Αγγλία και τη Σοβιετική Ένωση– ο ένας μετά τον άλλον συντρίβονται από τη στρατιωτική ισχύ της Γερμανίας, σε όλη την Ευρώπη αναπτύσσεται ένα ιδιόμορφο αντιστασιακό κίνημα, που κατά κάποιο τρόπο παίρνει τη θέση του κράτους. Ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος από το 1940 και μετά εξελίσσεται σε ένα «λιώσιμο» των κρατών (ακόμη και η Αγγλία και η ΕΣΣΔ υφίστανται σκληρά πλήγματα, αν και τα άντεξαν) και τελειώνει μέσα από την ανάδειξη νέων πολιτικών πρωταγωνιστών που δημιούργησε η αντίσταση. Θα έλεγε κανείς ότι εδώ οι λαοί έσωσαν τα κράτη και τα έθνη. (Το είχε πει άλλωστε ο Σαρτρ). Κι αυτή, νομίζω, είναι η μεγάλη ιδιομορφία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι καταστάσεις που οδήγησαν σ΄ αυτή τη λαϊκή αφύπνιση μέσα στους φανερούς ή υπόγειους αντιστασιακούς μηχανισμούς έχουν συχνά επισημανθεί, αν και γενικά τόσο οι Άγγλοι όσο και οι Σοβιετικοί είχαν αποδώσει στην αντίσταση ένα ρόλο αντιπερισπασμού, ένα ρόλο επικουρικό σε σχέση με την κύρια σύγκρουση στα μεγάλα θέατρα του πολέμου.

Ωστόσο, ανεξάρτητα από την εμβέλεια και τη σπουδαιότητα του στρατιωτικού σκέλους της αντίστασης, είναι αναμφισβήτητο ότι η αντίσταση στέρησε στον Άξονα την κοινωνική επέκταση της ενδοχώρας του και τον υποχρέωσε να πολεμά μόνος -και μετά το 43 μόνη της η Γερμανία- εναντίον ολόκληρης της Ευρώπης και όλων των ευρωπαϊκών λαών. Το αντιστασιακό πνεύμα δεν ήταν μυστηριακό, μια λαβωμένη εθνική ψυχή που αφυπνίστηκε αιφνιδίως. Το έφεραν στο προσκήνιο μια σειρά παραγόντων που δημιούργησε ο ίδιος πόλεμος, το είδος του πολέμου που διεξαγόταν, το είδος του αντιπάλου και οι μέθοδοί του. Απλώς θα τους κατονομάσω εδώ:

Η συντριβή των τακτικών στρατών και η πλήρης χρεοκοπία των κυβερνητικών μηχανισμών εμπρός στην επέλαση της Βέρμαχτ δημιούργησαν παντού ένα πολιτικό και διοικητικό κενό που δεν κατάφεραν να αναπληρώσουν οι εγκάθετες, και ως εκ τούτου αφερέγγυες, κυβερνήσεις. Το κενό αυτό εκμεταλλεύτηκαν και μέσα σ΄ αυτό πολλαπλασιάστηκαν οι αντιστασιακές δυνάμεις, που ανέλαβαν να εκπροσωπούν και να υπερασπίζονται το έθνος. Ούτε οι εξόριστες κυβερνήσεις, χωρίς λαό αυτές και μισθοδοτροφοδοτούμενες από τους Εγγλέζους, ήταν σε θέση να καλύψουν το κενό που δημιούργησε, ακριβώς, η υπερορία τους.

Ο δεύτερος αποφασιστικός παράγοντας ήταν το είδος του πολέμου που εγκαινίασαν οι Γερμανοί. Ο πόλεμος ήταν ολοκληρωτικός, ένας πόλεμος που καταργούσε τις διαχωριστικές γραμμές πολεμιστών και άμαχου πληθυσμού. Το γεγονός αυτό, μαζί με τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης των πληθυσμών που επέβαλαν η Κατοχή και οι παντοειδείς διώξεις, εξέθρεψαν αισθήματα μίσους, οργής αλλά και στοιχειώδεις πρακτικές αυτοσυντήρησης που αναπτύσσονταν στο κενό που άφηναν τα διαλυμένα και εξαρθρωμένα κρατικά δίκτυα και τα παραδοσιακά εμπορικά δίκτυα συναλλαγών και επικοινωνιών. Εδώ η πρακτική αυτή εισάγει στη συνωμοτικότητα, στην «παρανομία», για ν΄ αποφύγει, ακριβώς, τον έλεγχο των δυνάμεων Κατοχής. Αυτές ακριβώς οι πρακτικές συνιστούν μια μύηση στην παράνομη αντιστασιακή πρακτική, μια πρώτη εκκίνηση προς τη μαζική, πολιτική οργάνωση που θα ΄ρθει με τον καιρό.

Από κει και πέρα, επειδή ο πόλεμος μαίνεται, επειδή παντού η πολιτική διεξάγεται με πόλεμο ζωής και θανάτου, γρήγορα η αντιστασιακή πρακτική, αυτή η αρχική απείθεια έστω, προσλαμβάνει ένοπλες μορφές. Ο ένοπλος αγώνας είναι η κορύφωση του αντιστασιακού πνεύματος, είναι αυτός που απαιτεί και δημιουργεί ταυτόχρονα τη μεγάλη αλληλεγγύη, τη συστράτευση των πολεμιστών και των αμάχων. Και πάντα μέσα στην ίδια χοάνη του αντιφασιστικού αγώνα.

Οι οργανωτικές μορφές που προσέλαβε η αντίσταση από χώρα σε χώρα είναι ποικίλες. Να επισημάνουμε την επιτυχή, σε μερικές περιπτώσεις, διαμόρφωση μετωπικών οχημάτων, όπως π.χ. το ΕΑΜ στην Ελλάδα, που, κατά τις επεξεργασίες του 7ου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, προσπάθησαν να συνασπίσουν όλες τις αντιφασιστικές δυνάμεις.

Ο αντιφασισμός είναι η ιδεολογία της αντίστασης, είναι ο κοινός ιδεολογικός συνεκτικός της ιστός. Ο φασισμός ωστόσο, τόσο στην ιταλική όσο και στη γερμανική του εκδοχή, δεν είναι μόνο μια ξένη δύναμη κατοχής. Είναι μια ιδεολογία, ένα κοινωνικοπολιτικό καθεστώς, μια Νέα Τάξη πραγμάτων που επιδιώκει να επιβάλει τις αρχές του παντού: την κατάργηση των αντιπροσωπευτικών δημοκρατικών σωμάτων, τη διάλυση των κομμάτων-συνδικάτων, την καθιέρωση της «αρχής του αρχηγού», τη στρατιωτικοποίηση της εργασίας και του κράτους, τη ρατσιστική εκκαθάριση των κοινωνιών από τα μη άρια στοιχεία, ακραίες εκμεταλλευτικές σχέσεις, τον επιθετικό εθνικισμό, την κρατολατρεία, την ιδεολογική χειραγώγηση των μαζών, τον ακραίο αντικομμουνισμό αλλά και τον αντιδημοκρατισμό με βάση, συχνά, αντιπλουτοκρατικά συνθήματα.

Η πάλη, επομένως, της αντίστασης κατά του φασισμού κι όχι μόνο ως εθνικοαπελευθερωτική πάλη σημαδεύει ευθύς εξ αρχής τα αντιστασιακά κινήματα με μια αριστερή προοπτική. Το «θάνατος στο φασισμό, λευτεριά στο λαό» ή «χτυπάτε τους φασίστες, ξένους και ντόπιους φασίστες» γίνονται τα κεντρικά συνθήματα της αντίστασης που προσημαίνουν την αριστερή-σοσιαλιστική, ακόμη και κομμουνιστική προοπτική. Στο σημείο αυτό η δράση των κομμουνιστών, ιδίως μετά την εισβολή των Γερμανών στην ΕΣΣΔ που αχρηστεύει το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο Ρίμπερντροπ-Μολότωφ, εξωθεί τα αντιστασιακά κινήματα προς τα αριστερά. Έτσι άλλωστε τα μικρά ή και διαλυμένα κομμουνιστικά κόμματα στις αρχές του πολέμου –π.χ. το παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας το 1939 δεν έχει παραπάνω από 850 μέλη– μέσα στην αντιστασιακή πάλη αποκτούν τεράστια κοινωνική ακρόαση, και μάλιστα κερδίζουν σημαντικότατα ερείσματα μέσα στις εργατικές και αγροτικές μάζες. Η αντίσταση τροφοδοτεί τα κομμουνιστικά κόμματα και τα κομμουνιστικά κόμματα τροφοδοτούν την αντίσταση. Η αντίσταση προς το τέλος του πολέμου αποκτά ταξικο-λαϊκά χαρακτηριστικά.

Ως εκ τούτου, σε όλες τις χώρες δύο γενικά ρεύματα διαγωνίζονται και συχνά συγκρούονται στο πλαίσιο των αντιστασιακών κινημάτων: το ένα κομμουνιστικής και φιλοσοβιετικής προοπτικής, το άλλο αστικοδημοκρατικής φιλοβρετανικής. Το ένα θα μετατρέψει κατά και μετά τον πόλεμο τα κομμουνιστικά κόμματα σε γιγαντιαία μαζικά κόμματα (Ιταλία, Γαλλία, Ελλάδα, Τσεχοσλοβακία, Γιουγκοσλαβία), το άλλο, στη Δυτική Ευρώπη θα ενισχύσει και θα ενδυναμώσει τις αστικοφιλελεύθερες, τις σοσιαλδημοκρατικές και τις χριστιανοδημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις.

Αυτή η διάσταση των αντιστασιακών δυνάμεων, ενώ ενυπάρχει κατά τη διάρκεια του πολέμου, πολώνεται σε πλήρη αντιπαλότητα ιδίως με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και θα «χρωματίσει» τις τρεις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής. Και θα χρειαστεί η φθορά των κομμουνιστικών κομμάτων και της ιδεολογίας του αντιφασισμού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 70 και 80 για να αποδυναμωθούν τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κινήματα, μια φθορά που θα φθάσει στην πλήρη κατάρρευσή τους μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Ο αντιφασισμός είναι χαμένος πολύ μακριά μέσα στο χρόνο ώστε να τα ανατροφοδοτήσει. Ο αντιφασισμός και το πνεύμα της αντιφασιστικής αντίστασης έχουν εξαντλήσει την προωθητική τους δύναμη.

Σε τούτη τη σύντομη και αναγκαστικά σχηματική σκιαγράφηση του αντιστασιακού φαινομένου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο –που αφήνει απ’ έξω γεγονότα, ηρωισμούς, θυσίες, συγκρούσεις ενίοτε μέχρις εμφύλιου σπαραγμού, δημιουργίες, πολιτιστικές ανθοφορίες αλλά και αναχρονισμούς– θα ήθελα να επισημάνω ένα ακόμη στοιχείο που η αντιστασιακή δράση των ευρωπαϊκών λαών ανέδειξε: τον αντιφασιστικό ευρωπαϊκό λαό, τη βάση για μια άλλου τύπου Ευρωπαϊκή Ένωση: οι camarades, οι tavarits, οι compagnioni, οι comerades, οι drouzi, οι σύντροφοι και συναγωνιστές πάλεψαν και ανταμώθηκαν πάνω από τις πολιτιστικές, θρησκευτικές, εθνικές διαφορές. Ήταν μια κοινότητα. Ήταν. Αλλά χάθηκε.

 

 

 

 

Οι «διανοούμενοι της αριστεράς»: défilé για μια θέση στην έρημο της κενότητας και του τσαρλατανισμού #2oSynedrio_syriza

tramp-and-lower-clowns-900

Eδώ και πολλά χρόνια στις λεγόμενες ‘σύγχρονες και αναπτυγμένες κοινωνίες’ έχει δημιουργηθεί ένα είδος ‘διανοητή’,που πλέον δεν έχει καμια σχέση (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) με εκείνον τον διανοούμενο,που φερόμενος και ολίγον ‘τρελλά’ ,έπαιζε και το κεφάλι του μπροστά στην ‘αυλή του Βασιλιά’ σύμφωνα με τον Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο..

Η μεν συντηρητική παράταξη παραχώρησε τους δικούς της διανοούμενους,που με κάποια σοβαρότητα εξέφραζαν τα συμφέροντα της τάξης τους, σε μπουρδολόγους του ‘ακραίου κέντρου’ ,η δε χαζοχαρούμενη αριστερά δημιούργησε μια στρατιά ημιεγγράμματων μπουρδολόγων οι οποίοι έχουν την εντύπωση πως αν αναφέρουν είκοσι συγγραφείς ή φιλοσόφους σε δέκα γραμμές θα εντυπωσιάσουν την ‘πλέμπα’ που θα τους παρακολουθεί αποσβολωμένη και έτσι θα περνούν πιό εύκολα μια κατάπτυστη πολιτική..

Αυτού του είδους η δήθεν ‘αριστερά’,έχει δημιουργήσει έναν συρφετό διαγκωνιζομενων ‘αριστερών της αριστείας’-της ιδιας αριστείας που καταγγελουν για τους αντιπάλους τους-που συναγωνίζονται στο ποιός θα εκφωνήσει την μεγαλύτερη γελοιότητα ,διανθισμένη με υπερπληροφορηση αποσπασμάτων ……….
Και η συντηρητική παράταξη,ας δει πως μπορεί να λύσει τα δικά της θέματα,με τους δικούς της διανοούμενους
Η κατάντια όμως της χαζοχαρούμενης αριστεράς δεν εχει πάτο……………….
Φαίνεται πως η ακραία καπιταλιστικη κρίση επαναφέρει στην επικαιρότητα,αυτό που έγραφε κάποτε η Χανα Αρεντ στο δοκιμιό της ‘Γιά την Επανάσταση΄,στο οποίο μέσω της διάκρισης της ‘συμπόνοιας’ και του ‘οίκτου’ κατέληγε στο συμπέρασμα πως η Γαλλικη Επανάσταση στην ουσία απέτυχε,ακριβώς επειδη οι ‘Ροβεσπιέροι’ αντιμετώπιζαν την ‘πλέμπα’ όχι με συμπόνοια αλλα με οίκτο( η διαφορά των δυο εννοιών ,μπορεί να ειναι ακατανόητη στους Πινοτσετικούς Τσακαλώτους,αλλά ειναι κατανοητή στον μεσο ανθρωπο)

Η επικράτηση αυτου του τύπου της κρίσης,έχει μετατρέψει διάφορους κλόουν σε ‘διανοητές’ κατωτάτης υποστάθμης,που ομως εχουν πλασαριστεί ως σημαντικοί μέσα από ενα σύστημα ανάδειξης τενεκέδων σε αξίες..

Πιθανότατα η πλήρης υποτιμηση της ‘πλέμπας’ λόγω ακριβώς αυτου του περιφρονητικού οίκτου που δείχνουν οι διαρκώς συγκλίνουσες ‘δεξιά’ και ‘αριστερά’ να έχει ενισχύσει αυτή την ‘κουλτούρα ανάδειξης φελλών’.

Μείζον ζήτημα ,που μάλιστα εχει επιδεινωθεί από αυτή την τρισάθλια κυβέρνηση ψεκασμένων..που αντιμετωπίζει ,εκτός των άλλων με τον πλέον χυδαίο περιφρονητικό οίκτο τους φτωχούς και τους καταπιεσμένους..
Αναζητείται διέξοδος σε τοσο βρωμικους και ζοφερους καιρούς..

Γιατί ο Σύριζα είναι ένα λούμπεν ακροδεξιό και αντιπολιτικό μόρφωμα;

cuk18e_weaeeeix

Ζούμε μεγάλες στιγμές..Ο αρχιπασοκος ο Παππάς ο επί πάμπολλα χρόνια δημοσιογράφος που αποθεωνε τον Σημίτη,σε ένα εμετικο άρθρο στην φυλλάδα των Συντακτών εξισώνει Βενιζέλο και Αλαβάνο..

Ναι ρε πασοκε της παρακμής..

Οι ψεκασμένοι των συριζανελλ ειναι το πιό βρώμικο μόρφωμα της Μεταπολίτευσης ,γεμάτο λούμπεν,χουνταιους ,ακροδεξιους ψεκασμένους συνωμοσιολογους και κολλητάρια του Σημίτη,που κάθονταν στον ΣΥΝ και τους βολευε ο Σημίτης σε διαφορες θεσεις..

Ενα Μουσσολινικο μορφωμα,που κηρύσσει σήμερα την πιο ακραια οικονομικά Πινοτσετικη πολιτικη ,μια χυδαια ιδεολογια εθνικοφροσύνης του 50,με μεραρχια οικόσιτων ,που υιοθετούν τον πλέον χυδαίο αυριανισμό των φυλλάδων και των blogs που τους στηρίζουν,με μια φασιστική αντίληψη απα-ανθρωποποίησης των φτωχών με τα ‘κουπονια Φωτίου’ ,με απιστευτο Γκαιμπελισμό,(που ενώ εφαρμόζουν την πλέον ακροδεξια πολιτική πουλανε ‘αριστερό ήθος και δάκρυ’),και ταυτόχρονα έχουν πετάξει τους πρόσφυγες σε στρατόπεδα,που θα ντρεπόταν κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος να το πράξει….

Και προφανώς αποψεις του τύπου ‘Δεν έχουν σημασια οι πολίτες,αλλά η Χώρα’ παραπέμπουν σε αποσπάσματα του ‘Λαϊκού Παρατηρητή’…(Βαρεμένος)..

Σιγά μην σας θίξουμε τον Μουσσολινίσκο τσέπης,,που αυτος και η κλίκα του έχουν εφαρμόσει κάθε μορφή ακροδεξιας αντιπολιτικής για να γαντζωθούν μερικους μήνες ακομα στην Εξουσια..

Και τέλος η χτεσινή καρακιτσάτη μάζωξη του κυβερνητικού θιάσου στο Μαξίμου και μάλιστα σε περιχαρές πλαίσιο,την ώρα που χειμάζεται το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας,αποτελεί Υβρη..

Πέραν των άλλων ξαναδείχνει τι σημαίνει λούμπεν μικροαστισμός ,που τον χαρακτηρίζει η λογική ‘είμαστε σπουδαίοι ναούμε που ξεγελάσαμε την πλέμπα’…και εμείς τρώμε και πίνουμε επιδεικτικά..ως τρυφηλή εξουσία..

Είναι η εκπλήρωση του πλέον λούμπεν μικροαστικου ονείρου εκείνου που ποτέ δεν φαντάστηκε πως θα ειναι ‘εξουσία’ έστω και μια ώρα..και κάνει τα πάντα για να την κρατήσει οσο γίνεται σε βάρος των ‘από κάτω’

Ιστορικα βέβαια γνωρίζουμε πως η Υβρις ακολουθείται από την χλεύη της κατάρευσης..(Και αυτό στην πλέον επιεική εκδοχή)

Οι trendy «διάσημοι» μπλόγκερς και το ξεψείρισμα της χελώνας στις εποχές των τεράτων

592636

Κείμενο-σχόλιο που δεν απευθύνεται καθόλου σε τίμια μπλογκς και τους δημιουργούς τους, που είναι ταγμένοι σε ξεκάθαρους και δηλωμένους πολιτικούς σκοπούς (ακόμα και στα δεξιά που όμως δεν κρύβονται). Εξαιρούνται φυσικά εδώ, ως ανάξια για κάθε συζήτηση τα πζεκασμένα και συνομωσιολογικά, φασιστικά ή κρυπτοφασιστικά μπλογκς. 

Ολες αυτές οι attention-like αποτυχημένες περσόνες της βαρύγδουπης κενολογίας,που οι μισοί έχουν θεσούλες στο μόρφωμα Σύριζα ,αλλες σε εκπομπές στο φαιορόζ ραδιόφωνο ,με επίπεδο ‘άρλεκιν’ ή δουλίτσα στο left παρέα με αλλα μαγαζάκια,ή που τρέχουν και χτυπούν πόρτες διαρκώς στα Υπουργεία,μπας και πάρουν ακόμα καμια θεσούλα σε τίποτις επιτροπες βιβλίου(βλέπεις επικρατεί και ακόρεστη θεσιθηρία) ή και παραπάνω και που ταυτόχρονα κρατάνε κονέ με κάθε φιλελέ(μιας και οταν η κατάσταση αλλάξει πρέπει να φροντίσουμε και το μέλλον μας) σε συνδυασμό με τελειωμένους πολυδιαφημισμένους μπλογκάκηδες της παρακμής, μετά τα ξερατά και τις ασύστολες συκοφαντίες,παρασταίνουν και τις κλαίουσες ιτχιές..

Ολοι αυτοί ,που δεν έχουν βγάλει κιχ για το ξεπουλημα της δημοσιας περιουσίας, την εγκληματικη ανακεφαλαιοποιηση των τραπεζών,, την ιδιωτικοποιηση ακομα και του νερού,για τον χυδαιο επισημο αυριανισμό απο ψεκασμένα sites,την εμετική ψυχιατρικοποιηση ,φυλλάδες και blogs και τους Κουρήδες,γιά τα φασιστικης υφής κουπόνια της Φωτίου και για την πλήρη εξόντωση της κοινωνιας και της περαιτέρω προλεταριοποιησης της έπαθαν δήθεν ‘μπολιτιζζμό’..

Θυμίζουν τους ‘Καλούς Γερμανούς’,που δεν ήξεραν τίποτα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και για τα κρεματόρια ,στην καλύτερη περίπτωση και στην χειρότερη Ναζί υπαξιωματικούς,που αφού τέλειωναν την ‘δουλίτσα’ τους στα διάφορα ‘Αουσβιτς ομιλούσαν περί ‘πολιτισμού’ και απαιτούσαν και από τους τσακισμένους να πράττουν τα ίδια..

Είναι όλος ο συρφετός της κενολογίας ,που στις εγκληματικες πολιτικες ενέργειες του Μουσσολινικου μορφώματος,ανεβάζουν λέλουδα και ζωγραφιές με ένα ‘δάκρυ για τον πρόσφυγα’ γεμάτο υποκρισία..και θυμούνται τον Μητσοτάκη (αλλά για την κυβερνησούλα μόκο και σανό)

Οι περισσότεροι από δαύτους στην κατάρρευση του μορφώματος,θα πηδήξουν πρώτοι σαν τα ποντίκια και θα λένε ‘μα εμείς καλέ,καλέ,κάναμε κάποια κριτική,να εδω ειχαμε πεί αυτό και εκείνο..»

Ανθρωπάκια που για να κρύψουν την κατάντιά τους ,που στηρίζουν το πιό βρώμικο μόρφωμα της μεταπολίτευσης πουλάνε γκαιμπελίστικο ‘πολιτιζζζμό’ εναντίον της »πλέμπας»..

Θα συνεχίσουμε να διασκεδάζουμε μαζί σας κακομοίρηδες,γιατί εκπροσωπείτε το χυδαιότερο τύπο ‘ανθρώπινης υπόστασης’ τον τύπο εκείνο που στον Μεσοπόλεμο στρατεύθηκε πίσω απο Φυρερίσκους δήθεν ‘αντικαπιταλιστκών’,αλλά στην ουσια εθνικοσοσιαλιστικών ‘οραμάτων’.

Ανήκουν στην κατηγορία,που πρώτος περιέγραψε με τον καλύτερο τρόπο ο Χορχε Σέμπρουν

»’Γιατί η πεφωτισμένη δεσποτεία των Μεγάλων Τιμονιέρηδων έχει ανάγκη από φώτα,όπως και το ίδιο το επίθετο το δείχνει.Και,όταν οι Μεγάλοι Τιμονιέρηδες είναι αυτοδίδακτοι διαμορφωμένοι απ΄το μηχανισμό,όπως ο Καρίγιο,τότε συνηθως το κερί ,στους προθαλάμους της εξουσίας και στους κοιτώνες των πεφωτισμένων δεσποτών ,το κρατούν διανοούμενοι.

Μερικοί το κρατούν έτσι ως το τέλος της ζωής τους ,οφθαλμοπόρνοι σαγηνευμένοι απ’το θέαμα της ίδιας τους της σαγήνευσης.

Φέρνουν σαν πρόσχημα την πίστη τους στην Υπόθεση(της εργατικής τάξης,των ταπεινών,των καταφρονεμένων),ενώ η πίστη τους απευθύνεται στους εκάστοτε δεσπότες και στην ίδια τη δική τους απουσία πίστης ως προς τα ουσιώδη.

Αλλοι πάλι ,αποφασίζουν μία των ημερών,πάντα πολύ αργά ,να σώσουν την ψυχή τους ,να ξαναγίνουν αυτό που ήσαν.
Σβήνουν το κερί κι επιστρέφουν στην νύχτα της μοναχικής τους αναζήτησης.’

Jorge Semprun :’Τι ωραία Κυριακή’.σ.83 (εκδ.Εξάντας)..

Περί προσωπολατρείας και αυλής,στο αριστούργημα του Semprun..