Λυκιαρδόπουλος: To ‘Εκείθεν’ των επαναστατικών ιδεολογιών γεννιέται μέσ’από τα σπλάγχνα του ‘Εντεύθεν΄

15181402_1549722991721204_2317363366164464542_n

Kαι μιάς και αυτές τις μέρες απασχόλησαν την επικαιρότητα συγκεκριμενα θεματα (Κάστρο-επανάσταση-κρατικοποιηση της επανάστασης κ.λ.π-και αναφέρομαι σε καλοπροαίρετους συνομιλητες και οχι σε νουμερα που ταυτίζουν ΕΑΜ με ταγματασφαλίτες- ,και κάποιες πρόσφατες επιλογές,που ξάφνιασαν ή και πάγωσαν κάποιους),κάπου εκεί στο μακρινό 1977 στο περιοδικό ‘Σημειώσεις’ διεξήχθη ο περίφημος διάλογος Παναγιώτη Κονδυλη και Γερασιμου Λυκιαρδόπουλου ,που είχε ξεκινήσει απο μιά εξαιρετικη αποδομηση του Fromm από τον αείμνηστο Μάριο Μαρκίδη(τεύχος 12).Μετά παρενέβη ο Κονδύλης,απάντησε ο Λυκιαρδόπουλος ,συνέχισε τον διάλογο ο Κονδύλης,απάντησε πάλι ο Λυκιαρδόπουλος,για να ΄κλεισει’ τον οξύ,αλλά εξαιρετικό διάλογο,ο Στέφανος Ροζάνης..(τεύχος 19)..

Απ’όλη αυτή την κλασσικη πια συζήτηση ,αν κάτι με εκφράζει περισσότερο ειναι ένα απόσπασμα του Λυκιαρδόπουλου από την πρώτη του απάντηση στον Κονδύλη που επιγράφεται ‘Παλιά και Νεα θεότητα :Σημειώσεις εξ’αφορμής'(Οποιος δεν εχει τα τεύχη του περιοδικού όλος ο διάλογος κυκλοφορεί ξεχωριστά και από τις εκδόσεις Ερασμος -Οι Ιδέες 33- με τίτλο ‘Παλιά και Νεα Θεότητα’)..

Το απόσπασμα του Λυκιαρδόπουλου είναι αυτό :

‘H Eξουσια μπορεί να οικοδομεί συνεχώς την πραγματικότητα της αδιαφορώντας τόσο γι αυτους που προσποιούνται τους δραπέτες της,ζωγραφίζοντας στα τείχη της ΄φτερούγες ελευθερίας’,όσο και γιά τους άλλους ,που γκρεμίζονται από τα τείχη της στην ελευθερία του μηδενός.Ετσι και αλλοιώς ούτε για τους μεν,ούτε για τους δε έχει σημασια αν υπάρχει παράδεισος ή αν η αταξική κοινωνια είναι άπιαστο όραμα.
Γιατί δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει ο παράδεισος ,γιά να υπάρχει το όραμά του-αρκεί που υπάρχει η κόλαση :¨το ‘Εκείθεν των επαναστατικών ιδεολογιών γεννιέται μέσ’από τα σπλάγχνα του ‘Εντεύθεν΄.
Δεν έχουμε διόλου την «αφελή απορία πως είναι δυνατόν μιά κοσμοθεωρία να επαγγέλεται την καθολική απελευθέρωση και πρακτικά να μεταφράζεται σε νέες κυρίαρχες σχέσεις»(Κονδύλης)…Πιστεύουμε, αντίθετα ,πως αυτός ακριβώς είναι ο κανόνας -οι εξουσιαστές πριν ανατείλουν σ΄΄ολη τους την δόξα και την δύναμη περνούν μέσα από το κουκούλι του ‘ελευθερωτή’..Αλλά όπως δυσπιστούμε στις κοσμοθεωρίες των ‘ελευθερωτών’έτσι δυσπιστούμε και σ’εκείνους που με επιστημονικη βεβαιότητα σύρουν την γραμμή που χωρίζει την ‘ιδέα’ του ανθρώπου ,από την εμπειρικη πραγματικότητα ,ορίζοντας τι ακριβώς ανήκει στο ‘Εκείθεν’ και τι στο ‘Εντεύθεν’,τι στο όνειρο και τι στην πραγματικότητα χωρίς να αναρωτιούνται ποτέ αν το όνειρο είναι πραγματικότητα’…
………………………………………………………………………………………
Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε ..Ας μας επιτρέψουν δηλαδη οι ‘ρεαλιστές ‘ της πλακας ή εκείνοι που ακυρώνουν κάθε ιστορικη έκλαμψη της ανθρωπότητας ,να μπορούμε να μιλάμε για το ‘Εκείθεν’,μιας και γνωρίζουμε την ‘κόλαση’ του ‘Εντεύθεν’..

………………………………………………………………………………….

Μιά άλλη αξιοσημείωτη στιγμή,που πρέπει να παρατεθεί (και αυτό δεν αφορά όλα εκείνα τα ανθρωπάκια που σιτίζονται από το ‘Πρυτανείο» φανερά ή κρυφά ή ακόμα χειρότερα σιτίζονται πουλώντας και δήθεν ‘υπερ-επανάσταση’,ενώ ειναι ασήμαντοι μικροαστοί)ειναι πως όταν το 1998 πέθανε ξαφνικά ο Κονδύλης,οι παλιοί του συνομιλητές των ‘Σημειώσεων’ δεν τον ξέχασαν,αλλά του αφιέρωσαν ένα μικρό σχόλιο

»Τους ίδιους δασκάλους είχαμε.Ο Νάφτα και ο Σετεμπρίνι διεκδικούσαν πάντα την ψυχή μας και το πνεύμα μας.Μόνο που ενώ γιά τους περισσότερους απο εμάς η πάλη αυτή δεν πήρε ποτέ τέλος μέσα μας,αυτός αγάπησε τον Νάφτα.Τον αγάπησε ζηλότυπα διεκδικώντας φανατικά την αποκλειστικότητα από τους άλλους.
Ενας φανατικός της λογικής που διατεινόταν ότι διέλυε την λογικη της ιδεολογιας..
Τώρα όμως που οι περιστάσεις μας αφαιρούν οριστικά τα τελευταία μας επιχειρήματα ξέρουμε πιά πως αυτός είναι ο νικητής της ατέλειωτης παρτίδας μας ,καθώς τον βλέπουμε να χάνεται μέσα στον αποθεωτικό ορυμαγδό που καταργεί το προσωπικό πένθος,όπως κατάργησε στο μακρινό παρελθόν τους στίχους που αφιέρωσε ο ‘αναρχικός ‘ ποιητής Μικέλης Αβλιχος στον θάνατο του ‘εθνιστή’ φίλου του ποιητή Λορέντζου Μαβίλη :
‘Mα η φιλία κλαίει..κλαίει…κλαίει…
Γιατί τη θλίψη η Δόξα δεν κοιμίζει’..
…………………………………………………………
Και πάλι ,όποιος κατάλαβε ,κατάλαβε,.Και αυτό αφορά αποκλειστικά στέρεες και όχι περιστασιακές σχέσεις ,που δημιουργήθηκαν συγκυριακά και αφορούν φίλους καλούς ,που θα παραμείνουν τέτοιοι ,ακόμα και αν δεν συναινούμε σε κάποιες επιλογές τους ..Οι λοιποί μας αφήνουν παγερά αδιάφορους,ιδιαίτερα εκείνοι που εχουν δείξει εμπράκτως ,όπου και αν ανήκουν πως ειναι λιγούρια της χειρίστης ποιότητας,είτε κατέχουν εξουσία ,είτε φιλοδοξούν να αποκτήσουν,είτε σιτίζονται κρυφά με δήθεν ‘επαναστατικό μανδύα’

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s