Το άλας της γης

Στην υπαρκτή κοινωνικοπολιτική ερήμωση όπου ‘ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,
καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του΄ ,διοικούν ‘,προκύπτουν απροσδόκητα μικρές νησίδες υπαρκτής ακτίνας φωτός,που διατηρείται η ανθρωπιά,η προσφορά και το κτύπημα στον ώμο,κυρίως από εκείνους,που περνούν απαρατήρητοι και περπατουν με χαμηλωμενο βλεμμα,όχι από ντροπή,αλλά από πείσμα,που σιγουρεύει το βήμα τους,στον καθημερινό κάματο.

Δεν θα τους συναντήσεις σε πολύβουες και πληκτικες συνάξεις,εκεί δηλαδή,που ασημαντότητες προσπαθούν να παραστήσουν πως γνωρίζουν φιλοσοφικες ακροβασίες,ενώ μηρυκάζουν κείμενα από τα οπισθόφυλλα βιβλιων,που παραμένουν ‘ατσαλάκωτα’ .

Θα τους συναντήσεις σε γειτονιές κακοφωτισμένες,σε μικρά καφενεία,που ‘σπαταλούν’ το έλλειμμα του μήνα για να μιλήσουν με τον άλλο.

Θα τους συναντήσεις να δίνουν διακριτικά στον αναγκεμένο ,οντες και οι ίδιοι αναγκεμένοι ,αυτό το ελάχιστο που μπορούν ,χωρις έπαρση .

Ανθρωποι ‘Ελπήνορες’,που δεν έχουν αποδεχτεί την ‘μοίρα’ τους ,που διαθέτουν πολιτική σκέψη,κυρίως λόγω ενστίκτου και εμπειρίας ζωής ,σαν εκείνους που κάποιον σχετικά κοντινό Ιούλιο ρίσκαραν το Όχι τους,για μια καλύτερη ζωή,και πουλήθηκαν στις ‘αγορές’ σε μια νύχτα.

Είναι οι άνθρωποι εκείνοι,με την συνείδηση που δεν κοιμάται,αλλά που δειλιάζουν συνάμα να αναλάβουν περισσότερες πρωτοβουλίες ,είτε γιατι απογοητεύτηκαν,είτε γιατί δεν προσεγγίστηκαν ,κάπου ξεχασμένοι..

Είναι εκείνοι ,που θυμίζουν κατ’αναλογία κάποιους άλλους,πριν 70 τόσα χρόνια ,που η ανάγκη,τους οδήγησε σε εκείνο που τοσο αξιοθαύμαστα περιγράφει ο Αγγελος Ελεφάντης ‘Η μάνα μου ,λοιπόν το καλοκαίρι του 1942,έφυγε μαζί με την αδελφή της και μιά γαϊδούρα,έκαναν τέσσερις μέρες ποδαρόδρομο από το Βελούχι ως την Θεσσαλία γιά να μαζέψουν στάχυα ,άλλες τόσες να γυρίσουν πίσω στο χωριό,φορτωμένες,περνώντας μέσα από τα ιταλικά φυλάκια και λεγεωνάριους που λυμαίνονταν την περιοχη ,ξυπόλητες και πεινασμένες κι έφεραν σπίτι λίγες οκάδες σιτάρι,να φάμε τα παιδιά ,να μην πεθάνουμε..Ηρωισμός και ανήκουστη αποκοτιά..
Αλλά αυτή η αποκοτιά της ανάγκης εγκαινίαζε και έναν ριζικά διαφορετικό τρόπο ζωής που αποχαιρετούσε για πάντα τη θεση ,που η αρχέγονη τάξη του παραδοσιακού χωριού προόριζε στη μάνα μου και σ’αλλες γυναίκες..Η στάση της ήταν ίδια με εκείνη χιλιάδων,εκατοντάδων χιλιάδων γυναικών,ανδρών και παιδιών ακόμα,που μηχανεύτηκαν και έπαθαν τα χίλια για να ζήσουν ..Και παθαίνοντας έμαθαν.’’

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι,που δεν ξοδεύουν την ύπαρξή τους σε γραφεία ταξιδίων ,φαντασιώνοντας πως θα περιφέρουν το σαρκίο τους για ‘ενημερωτικό τουρισμό’ ,ακριβως επειδή ξέρουν ότι ‘ η πόλη θα τους ακολουθεί’
Είναι αυτή η καλή διασκορπισμένη μαγιά ,που διατίθεται να βγει μπροστά ,και της αρκεί ένα απαλό σπρώξιμο,από εκείνους,που πρέπει να τους προσεγγίσουν ,ακόμα και στις τωρινές ζοφερές στιγμές που περνά ο πληγωμένος τόπος..
Τους συναντάς αθόρυβα,στο περιθώριο της πολιτικής .Τους συναντάς σε όλες τις γενιές να συνδέονται με ένα αδιόρατο νήμα..
Είναι στην δυνατότητα εκείνων των συλλογικών υποκειμένων να τους πλησιάσουν και να τους δώσουν το έρεισμα διεξόδου.
Αυτό είναι το ζητούμενο και το μεγάλο ερωτηματικό ταυτόχρονα.

Κι εδώ μεσα από τα φαντάσματα του παρελθόντος ξαναγίνεται επίκαιρο το ξεχασμένο ποίημα του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου για εκείνους ,που ακόμα με κάποιο διακριτικό τρόπο ‘κρατάνε’ αυτές τις ακτίδες φωτός ,από τις μανάδες μας,ως τους νεότερους που ψάχνουν τρόπους να ‘μιλήσουν’

Κόντρα στο δακρυγόνο και στο ραδιόφωνο
κόντρα στη συμμαχία των αρχηγών
κόντρα σε σένα και σε μένα
που θα ΄μαστε αύριο νεκροί στις πολυθρόνες μας

Έκλαιγε η γριούλα δίπλα μου
όλα χαμένα σαν τα είκοσί μου χρόνια
κι η κάθε μέρα φεύγοντας παίρνει μαζί της το κουράγιο
παίρνει τα στήθη που ΄φράζαν το δρόμο σε σφαίρες και βρισιές

-έκλαιγε η γριούλα δίπλα μου κι έπαιρνε ο τόπος φως απο άλλες μέρες
τραγούδια μουδιασμένα βγαίναν ξανά περίπατο στα χείλια
τραγούδια τόσο μακρινά τόσο περήφανα και τόσο απελπισμένα
έκλαιγε η γριούλα δίπλα μου στηρίζοντας στα κόκκαλά της την Αθήνα

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος

«V Σ.Π. 23-7-65»
Υπό ξένην σημαία (Προτασεις 1972)

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s