Το άλας της γης

Στην υπαρκτή κοινωνικοπολιτική ερήμωση όπου ‘ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,
καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του΄ ,διοικούν ‘,προκύπτουν απροσδόκητα μικρές νησίδες υπαρκτής ακτίνας φωτός,που διατηρείται η ανθρωπιά,η προσφορά και το κτύπημα στον ώμο,κυρίως από εκείνους,που περνούν απαρατήρητοι και περπατουν με χαμηλωμενο βλεμμα,όχι από ντροπή,αλλά από πείσμα,που σιγουρεύει το βήμα τους,στον καθημερινό κάματο.

Δεν θα τους συναντήσεις σε πολύβουες και πληκτικες συνάξεις,εκεί δηλαδή,που ασημαντότητες προσπαθούν να παραστήσουν πως γνωρίζουν φιλοσοφικες ακροβασίες,ενώ μηρυκάζουν κείμενα από τα οπισθόφυλλα βιβλιων,που παραμένουν ‘ατσαλάκωτα’ .

Θα τους συναντήσεις σε γειτονιές κακοφωτισμένες,σε μικρά καφενεία,που ‘σπαταλούν’ το έλλειμμα του μήνα για να μιλήσουν με τον άλλο.

Θα τους συναντήσεις να δίνουν διακριτικά στον αναγκεμένο ,οντες και οι ίδιοι αναγκεμένοι ,αυτό το ελάχιστο που μπορούν ,χωρις έπαρση .

Ανθρωποι ‘Ελπήνορες’,που δεν έχουν αποδεχτεί την ‘μοίρα’ τους ,που διαθέτουν πολιτική σκέψη,κυρίως λόγω ενστίκτου και εμπειρίας ζωής ,σαν εκείνους που κάποιον σχετικά κοντινό Ιούλιο ρίσκαραν το Όχι τους,για μια καλύτερη ζωή,και πουλήθηκαν στις ‘αγορές’ σε μια νύχτα.

Είναι οι άνθρωποι εκείνοι,με την συνείδηση που δεν κοιμάται,αλλά που δειλιάζουν συνάμα να αναλάβουν περισσότερες πρωτοβουλίες ,είτε γιατι απογοητεύτηκαν,είτε γιατί δεν προσεγγίστηκαν ,κάπου ξεχασμένοι..

Είναι εκείνοι ,που θυμίζουν κατ’αναλογία κάποιους άλλους,πριν 70 τόσα χρόνια ,που η ανάγκη,τους οδήγησε σε εκείνο που τοσο αξιοθαύμαστα περιγράφει ο Αγγελος Ελεφάντης ‘Η μάνα μου ,λοιπόν το καλοκαίρι του 1942,έφυγε μαζί με την αδελφή της και μιά γαϊδούρα,έκαναν τέσσερις μέρες ποδαρόδρομο από το Βελούχι ως την Θεσσαλία γιά να μαζέψουν στάχυα ,άλλες τόσες να γυρίσουν πίσω στο χωριό,φορτωμένες,περνώντας μέσα από τα ιταλικά φυλάκια και λεγεωνάριους που λυμαίνονταν την περιοχη ,ξυπόλητες και πεινασμένες κι έφεραν σπίτι λίγες οκάδες σιτάρι,να φάμε τα παιδιά ,να μην πεθάνουμε..Ηρωισμός και ανήκουστη αποκοτιά..
Αλλά αυτή η αποκοτιά της ανάγκης εγκαινίαζε και έναν ριζικά διαφορετικό τρόπο ζωής που αποχαιρετούσε για πάντα τη θεση ,που η αρχέγονη τάξη του παραδοσιακού χωριού προόριζε στη μάνα μου και σ’αλλες γυναίκες..Η στάση της ήταν ίδια με εκείνη χιλιάδων,εκατοντάδων χιλιάδων γυναικών,ανδρών και παιδιών ακόμα,που μηχανεύτηκαν και έπαθαν τα χίλια για να ζήσουν ..Και παθαίνοντας έμαθαν.’’

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι,που δεν ξοδεύουν την ύπαρξή τους σε γραφεία ταξιδίων ,φαντασιώνοντας πως θα περιφέρουν το σαρκίο τους για ‘ενημερωτικό τουρισμό’ ,ακριβως επειδή ξέρουν ότι ‘ η πόλη θα τους ακολουθεί’
Είναι αυτή η καλή διασκορπισμένη μαγιά ,που διατίθεται να βγει μπροστά ,και της αρκεί ένα απαλό σπρώξιμο,από εκείνους,που πρέπει να τους προσεγγίσουν ,ακόμα και στις τωρινές ζοφερές στιγμές που περνά ο πληγωμένος τόπος..
Τους συναντάς αθόρυβα,στο περιθώριο της πολιτικής .Τους συναντάς σε όλες τις γενιές να συνδέονται με ένα αδιόρατο νήμα..
Είναι στην δυνατότητα εκείνων των συλλογικών υποκειμένων να τους πλησιάσουν και να τους δώσουν το έρεισμα διεξόδου.
Αυτό είναι το ζητούμενο και το μεγάλο ερωτηματικό ταυτόχρονα.

Κι εδώ μεσα από τα φαντάσματα του παρελθόντος ξαναγίνεται επίκαιρο το ξεχασμένο ποίημα του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου για εκείνους ,που ακόμα με κάποιο διακριτικό τρόπο ‘κρατάνε’ αυτές τις ακτίδες φωτός ,από τις μανάδες μας,ως τους νεότερους που ψάχνουν τρόπους να ‘μιλήσουν’

Κόντρα στο δακρυγόνο και στο ραδιόφωνο
κόντρα στη συμμαχία των αρχηγών
κόντρα σε σένα και σε μένα
που θα ΄μαστε αύριο νεκροί στις πολυθρόνες μας

Έκλαιγε η γριούλα δίπλα μου
όλα χαμένα σαν τα είκοσί μου χρόνια
κι η κάθε μέρα φεύγοντας παίρνει μαζί της το κουράγιο
παίρνει τα στήθη που ΄φράζαν το δρόμο σε σφαίρες και βρισιές

-έκλαιγε η γριούλα δίπλα μου κι έπαιρνε ο τόπος φως απο άλλες μέρες
τραγούδια μουδιασμένα βγαίναν ξανά περίπατο στα χείλια
τραγούδια τόσο μακρινά τόσο περήφανα και τόσο απελπισμένα
έκλαιγε η γριούλα δίπλα μου στηρίζοντας στα κόκκαλά της την Αθήνα

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος

«V Σ.Π. 23-7-65»
Υπό ξένην σημαία (Προτασεις 1972)

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος

Advertisements

Γιατί η αριστερά «χαρίζει» τόσο κόσμο στην ακροδεξιά και ποιά η προοπτική της για το μέλλον.

 

ΣΑΒΒΑΤΟ ΝΑΝΑΙ ΜΑΣΤΟΡΑ,  ΕΚΠΟΜΠΗ  09 – 11/02/2017

 

Ο «φιλόσοφος» Δουζίνας και λίγα λόγια για το σημερινό μόρφωμα Συριζανέλ

hqdefault

Kαλά..Μιλάμε κατασυγκινήθηκα με άρθρο που έγραψε ο ‘φιλόσοφος’ Δουζίνας,με τίτλο ‘η ψυχικη διάσταση της εξουσιας’ ,στο οποίο ‘κατατροπώνει τους ‘οχτρούς’ προσπαθώντας να αντλήσει επιχειρήματα από την ‘λαϊκή ψυχανάλυση’..

Οι ‘οχτροί ‘ των συριζανελλ δρουν ‘υστερικά’ ,έχασαν την ‘απολαυση της εξουσιας’. και μάλιστα ο φιλόσοφος ορίζει την διακυβέρνηση συριζανελλ (μα πως ξεχνουν ρε παιδι μου ακομα και οι φιλοσοφοι ,πως το μορφωμα ειναι ενιαιο παρέα με τα φασιστοειδη των ΑΝΕΛΛ ,ειναι περίεργο)..ως ‘τελος εποχης

Υιοθετεί ο Δουζίνας ολη την αντιπολιτική λογικη Τσίπρα περί ‘παλιού’ και ‘νέου’ μιλώντας γιά ‘τέλος εποχής’..΄Βεβαια ο φιλοσοφος ξεχνά επιμελώς πως συχνά το λεγόμενο ‘νεο’ ειναι απολύτως αντιδραστικο και οπισθοδρομικό….Και ο Αδολφος για ‘νεο ‘ μιλούσε και κατέσφαξε την ανθρωπότητα…και μάλιστα για ‘Νεα Ταξη'(οχι πως αυτο το μορφωμα της ρεμουλας και της παρακμης μοιαζει με τον Αδολφο,αλλα πηξαμε στις τριχες περι ‘νεου’ και ‘παλιού)

Προφανώς ο Δουζίνας θεωρεί πως το μορφωμα συριζανελλ έχει ορίσει ως έτος μηδέν την στιγμή διακυβέρνησης της χώρας από αυτό,άλλο αν τα μισά του στελέχη προέρχονται πλέον από ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ…Επίσης αυτά τα ‘τελος εποχής’ παραπέμπουν στο έτος μηδέν που όρισε ο Πολ Ποτ οταν πηρε την εξουσια(οχι πως γινεται σύγκριση με τον σφαγεα Πολ Ποτ,αυτου του μορφώματος της μάσας και της παρακμής,αλλά εχει ενδιαφέρον η αντίληψη )

Ο Δουζινας ‘βλέπει’ παντού επιθεσεις στους συριζανελλ και μάλιστα θεωρεί πως οσοι του επιτίθενται ειναι θατσερικοι και οπαδοι της καταργησης της παλης των ταξεων..ΤΙΝΑ κάνει ο καημένος..Κρινει εξ ιδιων τα αλλότρια ,μιας και η πολιτικη που εφαρμόζει το μορφωμα είναι δεξιότερη της Θατσερ και απολυτως αυριανιστικη και χυδαία…

Επισης εσκεμμένα ο Δουζινας αγνοεί πως ο βαθυς ΣΥΝ ηταν χωμένος σε μεγάλο βαθμο τοσα χρόνια στον κρατικο μηχανισμό και μάλιστα πάμπολλοι ειχαν ευνοηθεί απο το καθεστώς Σημιτη..

Αλλά αφού αποφάσισε να συγγράψει ‘ψυχαναλυτικο πόνημα’ είπε να χρησιμοποιήσει τους μηχανισμούς της άρνησης και της απώθησης για να ‘δικαιώσει’ την πολιτική του λουμπεν μορφώματος..

Φυσικά ομιλει πλέον περι ‘ελληνικης τραγωδίας’ ακυρώνοντας ολη την παλιότερη αφήγηση περί πανευρωπαϊκής κρίσης, την οποια έλληνικη τραγωδια’ την επιρρίπτει στους προηγούμενους.έτσι γενικώς…Ειναι η νεα ‘αφήγηση’ περι διαπλοκής ,μιάς και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΛ με την χυδαια πολιτικη τους επικύρωσαν με τον πιό πολιτικά άθλιο τρόπο το ΤΙΝΑ,οπότε το ‘νέο’ διαφέρει απο το ‘παλιό’ στα περι διαπλοκης(έρχονται τα βοσκοτόπια δάσκαλε LOL)

Θα τον μαλώσει και ο Τσιπρας που μόλις πριν λιγες μέρες έκανε εκδήλωση (μουφα) με τους πρωθυπουργους του ‘Νοτου’

O Δουζινας θεωρεί πως οι ‘αριστεροί ‘ απαντούν ήπια και νηφάλια σε αυτες τις επιθεσεις..

Εδώ γελάει ο κόσμος……Το μορφωμα συριζανελλ εχει οργανωσει τον πλεον χυδαιο ακροδεξιο-αυριανιστικο μηχανισμο εξοντωσης των αντιφρονουντων μεσω του Κουρή,του Χωνιού και δεκάδων παρασιτικών blogs που βριθουν χυδαιου χρυσαυγιτικου αυριανισμού ,με ‘δολοφονιες προσωπικοτητων’ αθλια ψυχιατρικοποιηση και παραποιηση της πραγματικότητας…Μάλλον θα διάβαζε Αγιο Αυγουστινο ο φιλόσοφος και αυτά δεν τα πρόσεξε

Φυσικά ο φιλόσοφος ενώ αρχικα ομιλει περί ‘παλιού ‘ και ‘νέου’ εν τέλει ισχυρίζεται πως η Ελλάδα μπαινει σε ‘κανονικότητα’..Δηλαδη υιοθετεί την αφήγηση εκείνων που κατηγορει (Μπινγκο)…

Καλά το ανέκδοτο περι ‘ξεβράκωτων’ που μπηκαν ως αριστεροι στην Βουλη,προκαλει μονο γέλιο…Μάλλον θα εννοει τους πασοκους βουλευτες του συριζανελλ (ξαναθυμιζουμε πως ειναι ενιαιο μορφωμα με τους φασιστες ΑΝΕΛΛ)τύπου Τζακρη,Μπολαρη(που στοχοποιησε τις οροθετικες ως υφυπουργος Λοβέρδου) καθώς και ένα σωρό γραφειοκράτες της εξουσιας..

Κάπου αλλού αναφέρει πως οι ‘αντίπαλοι’ λειτουργούν με το ‘σύνδρομο εκδραμάτισης’…Ας του πει κάποιος πως δεν υπάρχει τέτοιο σύνδρομο..Η εκδραμάτιση ή acting out ειναι μηχανισμός άμυνας και όχι σύνδρομο…σε ΟΛΗ την διεθνή βιβλιογραφια..

Με την εκδραμάτιση το ασυνείδητα αγχωμένο άτομο μετατρέπει την παθητική συμπεριφορά σε ενεργητική, μετασχηματίζοντας την αίσθηση της ανημπόριας και ευαλωτότητας σε μια εμπειρία δύναμης και ισχύος, ανεξάρτητα από το πόσο αρνητικό είναι το δράμα που παίζεται.

Ο φιλόσοφος προφανώς εννοεί την στάση του συριζανελλ ως τέτοια..Η αδυναμια παραγωγής διαφορετικης πολιτικής οδηγεί το μορφωμα,τα στελέχη του και τους οπαδούς τους να επιτίθενται χυδαια σε καθε αντιφρονούνται ,ακριβώς επειδή εφαρμόζουν μια εγκληματικη πολιτικη κατά της κοινωνιας και νοιώθουν οι ίδιοι ευάλωτοι και αδύναμοι γιατι αρκετοί ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ…

Ας μας κάνει την χάρη λοιπον και μην μας πρήζει με φτηνή ‘λαϊκίστικη ψυχανάλυση΄’ για να δικαιολογησει τα αδικαιολόγητα..

Αλλως τε πρόσφτα στην βουλή μας ζάλιζε με ομιλιες του περί του ‘ελληνικού ήθους